Janis Ricos
Greqia
Degë rushi të thyera, gurë, gjëmba dhe një shtambë.
Ara u shkretua. Mbyllur prej vitesh shtëpia.
Nuk u rikthye që atëhere Vangjeli.Prapa nga stalla
duket një pjesë deti, e kaltër e erët.
Kalin e tij e kishte shitur në ditë të vështira- një kalë i kuqë
me një vulë të bardhë në syrin e majtë.
‘Një pupël pulbardhe ra në degët e thara.
Në portë, përballet me plakën që thotë:
do regullojmë jetën tonë.Tjetri nuk foli.Shikonte tutje bënte kryqin
dhe ecte sikur do të takonte dorën e plakës ose atë pupël.
Jorgos Seferis
Mohimi
Në anën e detit të fshehtë
të bardhë si pëllumb
kishim etje në drekë
por uji ishte i kripur.
Mbi rërën e bardhë
shkruajtëm emrin e saj
me flladin që frynte...
u shuajt emri i saj
Me zemrën, me frymarjen,
dhe me ç’farë deshire dhe pasioni
morëm jetën tonë gabim!
dhe ndëruam jetë.
Kostis Palamas
Udhëtimi
Më shtrëngon vuajtja si lak në qaf
dhe brënda në zemër më duket si gjarpër.
Çuditerisht dua te filloj udhëtimin,
pa përfundim.
Rrugën ngandalë të përshkoj
por asgjëkundi dhe kurrë të mos qëndroj,
frymë të mos gjej,të gjitha t’i ngatëroj
me botë të verbër dhe të heshtur.
Të ndjej rrotull sheshe të shkreta,
shtëpi të mbyllura,oxhaqe të shuajtura
lart të mos ndriçojë asnjë yll,
dhe poshtë asnjë grua.
Në qoftëse gjendem në një udhëtim të tillë,
Pa përfundim,shkretëtirë,në një vend të panjohur,
nuk do kem dëshirë të tepërt si tani,
E dashur,nga ty humba!
Jorgos Sarantaris
Flas
Flas sepse ekziston nje qiell që dëgjon
Flas sepse flasin sytë e tu
Nuk ekziston det, nuk ekziston vend
Kur sytë e tu nuk flasin
Kur sytë e tu flasin unë kërcej
Pak gjelbërim shkelin këmbët e mia
Era fryn dhe na dëgjon.
Arjiris Eftaliotis
Kënga e tavernës
Mer thikën pritëm dhe hidh copat e mia në breg të detit,
Syri im!
Që nga çasti që më le, këtë botë neverita,
Dhe nuk shpresoj më për mirë. Humba.
Po vesh tani të bardhat e tua dhe florinjte e tu,
do të vije koha që do të vajtosh,
kur do të qëndrosh në varrin tim të më thuash një ankesë,
Do të më gjesh dhe në qoftëse dhëmb.
Mer flakë dhe më digj dhe bashkë me hirin tim,
në det të hapur ta shpërndash,
nazjaria ime Ipirotisa
Pyeta dhe më thanë që dashuron një tjetër.
Taqis Varviciotis
Dëgjo fëmijët
Dëgjo fëmijët qe gjëmojnë brënda në bodrum
Të shtypur nga retë e rënda
Që kanë zbritur mbi tokë
Kujto fërshëllimën e zgjatur të trenit
Ndarjen e ndritshme
Që jetove vetëm në ëndrat e tua
Ora e stacionit
Shënon prapë mesnatë
Dëbora bie papushim
Mbuluar të gjitha
Mbuluar akoma dhe fanarin e verdhë dhe të lagur të rrugës
Që rri pa gjumë vetëm tërë natën
Heshtja çan erën si një thikë
Dritat vajtojnë të grumbulluara
Në të fjeturën karocën e dimrit.