ATJE, KU FILLON BOTA...
Shpesh bota më duket e vogël,
E vogël sa mezi më nxë.
Dhe vetja më ngjan lodër
Që qesh e qan pa zë.
E kush e dinte se era
Kaq larg do më flakte, këtu.
Memec të ndjehem përhera
I shurdhët porsi kërcu.
Hënës së lyer me zink,
Si ujk më vjen t’i ulërij.
Ku sytë-këmbët, pastaj të ik
Në një tjetër vend të mbrij.
Që bota mos më duket e vogël,
E mos them ajo s' më nxë.
Diku larg fillon, mbi një kodër,
Ku kam qeshur e qarë me zë.
2O11
TI DHE VJESHTA
Ti më ndërmendesh sa herë vjen vjeshta,
Verdhashkat flokë e gjethet mbi plep.
Buzët e purpurta e xhigeri në vreshta,
Vetull' e hënës që lëkundet si djep.
Ti më ndërmendesh përtej largësive,
E largët koha... Që kur s’jemi parë?
Por di se ishte filles' e marrëzive,
Natyrshëm kur ndillen vajzë e djalë.
Ti më ndërmendesh porsi vegim,
Puthje e Parë në Moshën e Pranverës.
Paçka se vjeshta më sjell zhgënjim,
Kur pemët i zhvesh me krëhërin e erës.
2011
* * *
Ç'ma fsheh syrin, e pashpirt?
Pse ma kthen kokën mënjanë?
Thinjur jemi e sërish
Jepma syrin të nxjerr mallë.
Çfarë bëra, ç' faj kam unë?
Dashurinë ma grabite.
Syri jot më la pa gjumë,
"Jo-jo-jo" të shumë vite.
Ç'u martove me gërxhelë?
Trup' i plakut ësht' kallkan.
S'di pse ende ti me ndjell
E kur kokën kthen mënjan'.
Veç një shenjë e do shkrish,
Luleakull ndër të tjera.
E ricelur psherëtifsh:
Ç' gabim bëra un' e mjera!
2011
ZEMËRIM I KOTË
Qave e zemëruar dhe mbajte inatin,
Gjersa nata e fundit me hënën u tret.
Një yll i mekur ç'më kujtoi mëkatin,
Mëkatin e dashurisë që lëndon po s’ vret.
Qave e zemëruar e u ftoh shtrati ynë,
Gjymtyrët kallkan një muaj s’u pleskën.
Njëlloj si të vdekurit s’ morëm as frymë,
As gishtat, as flokët dhe buzët s’ i prekëm.
Ti qave e zemëruar, për kot, fare kot…
Ç’ natë e bukur! Mjaft ktheve shpinën!
Hajt, ngrihu, shiko, doli hëna e plotë,
Njëlloj si atëherë kur përzjemë frymën!…
2011
YLLI PREJ AKULLI
Ah, të isha un’ bir mbreti,
s’do thosh “më ler rehat.”
I mjeri unë, as djalë qyteti,
Bujkrob-poet në fshat.
Hyjnia e bukur s’e jepte syrin,
Peri ish, vërtet peri.
Por koha ciflon dhe tret edhe yllin,
Sado larg qoftë ai!
Dallova zërin hyjnor, të njohur:
“Për dhjetë evro, më ke”
Kulla Eifel më ardhi rrotull,
Si fugë më flaku përtej.
Me erën ika, er’ e marrë
Ëndrra u kthye në pluhur
Për djall, më mirë, mos e kisha parë,
Ta dija yllneshë të humbur.
E ç’ë se dikur s’e jepte syrin,
E bukur peri ish, peri.
Poeti-bujkrob e preku yllin,
Prej akulli kish qenë ai…
2011