Këngë hungareze
stërgjyshes, Jolanda
Atje ku rrënjët kanë të njëjtin emër,
e qielli me të vetmin shpirt ndryshon.
Danubi mbrëmjeve të vona po të ndan,
ku dritat si kupë qiellore poshtë qytetit lëshohen.
Kjo qetësi gjithë Hungarinë do kaplojë,
qytetet emrin tënd do shqiptojnë.
Një gjak të ngjizur kemi të dy,
edhe pse të ndarë.
Ti s’më njohe kurrë,
as unë ty,
ose shumë pak.
Natën kur qielli të takohet me heronjtë katrore,
unë do të hedh shikimin përtej,
që ti t’më shohësh.
Në varrin tënd tek prehesh ti e qetë,
do të mburresh përjetë atje në Bratisllavë.
Dhe vetmi s’ke për të ndier kurrë;
Të betohem nënë!
Ti do më kesh kaq afër,
e do të kem.
Në galeritë e arteve plastike Rembrandi zbret,
sytë po më ndizen me lot nga këto pamje
që janë ftesë ngushëllimi për ne.
Unë jam dhe do jem këtu, ndoshta pa ty,
me të njëjtin emër t’bukur ty të kujtoj.
Pak prej shpirtit tënd,
sot unë jam kudo.
Paçka se ti nuk më vëren, as s’më sheh,
besomë se ti do më ndjesh prej vërteti.
Nënë prej vetmisë frikë mos ki,
të qëndrosh krenare dhe përkulur mos rri.
Budapest, Brno, Bratisllavë,
jeni brenda një shpirti të panjohur kurrë,
ku poetët e artistët ndryshe i frymëzoni.
Jolanda,
brenda imazhit tënd,
jam unë.
Ti këtu do gjesh fjalën time,
e unë ty: në të bukurën parajsë.
S’mund të të harroj
as dhe për një çast,
ke mbirë si rrënjë e motçme kudo, dhe te unë.
Sërish s’mund të të harroj,
kurrë,
se për gurët e tokës,
për të vobektët,
për të shtypurit liri kërkove.
Tiraninë si asnjë poet tjetër nuk e deshe,
guxove deri në ditën e fundit të jetës,
sa gjer në duel shkove.
S’u mposhte kurrë,
as nga hierarkia cariste, pushteti, oficeri.
Sot dhe gurët mërzi kanë,
ty të kërkojnë.
S’je më në mesin e Rusisë, botës,
por ndër vite krenar do qëndrosh në të,
me ne.
As trishtimi s’t’u hoq dot nga sysh,
pos dashurisë që kenar me ty mbeti.
Pushkin dhe
Natalya Goncharova,
në gojë u mbajnë-
Tsarskoe Selo,
Moska,
krejt Rusia.
Në Ohër
Në liqenin e qetë era e veriut tërbohet,
sipër nesh një zë i frikshëm ndihet mefshtë.
Dallga të vogla,
përplasen brigjeve të murit të ftohtë.
Në k’të janar pa borë,
një shtresë e ftohtë mbi liqen ka zënë.
Hëna lakuriqe sikur fshihet,
ndërmjet reve plumb të zeza.
Erë e veriut fryn,
mbi fytyrat e çjerrur,
mbi shpirtrat e dëshpëruar,
mbi trupin e zhveshur të hënës.
Hëna mërdhihet,
trishtimi i saj buzagaz tek ne hidhet.
Trishtim i ri, i njomë,
krejt i gjorë tek ne ka mbirë.
Liqeni,
tek buçet fillim brigjeve në mur.
Mërzinë e vjetër, edhe më na ndez,
e shpirti ynë gjithë vrer.
Natë melankolike,
kundrejt këtij fati të mpirë.
Të revoltuar,
hidhëruar,
dëshpëruar.
Veç një varkë pa vela,
e vetmuar në këtë liqen përkundet.
Kjo varkë e shkretuar,
atje në skaj duke u përkundur vështron
qytetin ëndërronjës të Ohrit.
Prej larg, nga teatri antik,
liqeni me pamje antike Ohrin shfaq.
Bukuria e tij tek shpon të ftohtin e zi,
nata brenda natës trishtimin e nxit përmbi ne.
Ajër i rëndë, dallgë e orëve të vona,
tek buçet fillim brigjeve në mur.
Një dallgë e përsëritshme pas na vihet,
është trishtim i ri që poetët thërret.
Ohri në këtë janar,
me shpirtin e trishtë po na ngushëllon!