Nganjëherë
Qëllon
Nganjëherë,
Ne pak
Orë,
Njeriu,
Shembet,
Bie.
Kockat
Shkumbus,
Thyhen,
S`mbajnë.
Një dhimbje e
Madhe,
Si dore makabre,
Vizaton ç’fytyrë t`i pëlqejë!
Barishtet e gardhit
Lëvizin rrallë.
Majuce si qimet në mjekrat e plakave,
Xigëlojnë pulpat e atheta të hunjve,
Dhe rreken të zgjojnë
tendinat e ngordhura,
kupave të gjurit.
Përfundi,
Dy kërmij brikërcyer,
U kanë në dorë fatin.
Porosi nate
Hidhet tej rrobën e fundit.
Jam unë, Nata e pagojë, e pasy, e paveshë,
Jam verbuar, shurdhuar, sakatuar,
Dashurive.
Hidhe!
Të feksin trupat e zhveshur,
Jam errur!