Eduart Sulollari është lindur në Lin të Pogradecit më 10 qershor 1968. Ka filluar të shkruajë herët poezi dhe tregime të shkurtëra të cilat i botoi në librin “Dëborat e zemrës”. Poezitë e tij
Vjeshta e ndrojtur
Erdhi ora të të kujtoj
Për ty
Vdekja e vjeshtës
Kuajt e Hënës
Metaforë,
Prilli i plakur etj, kanë tërhequr vëmendjen e lexuesve. Boton në shtypin e Tiranës, gazetat “Drita”, “Ndryshe”, “Obelisku”, “Tirana observër” etj. Nderuar me çmim të parë Strugë në ditën e poezisë së Liqenit, nga gazeta “Nositi” e Pogradecit etj.
Eduart Sulollari është poet i metaforës, ngjyrave dhe natyrës. Poet i lindur, vuan dhe gëzohet në vorbullën e ngatërruar të krijimit poetik dhe prozës poetike.
Rrugët e qiellit
Rrugët në qiell qënkan të pafund
Krejt, krejt tjetër nga ato në tokë
Që mbyllen papritur
Hajt t’i lemë këtu
Takimet e dashurisë
Ky lumë, është më i kaltër
Kalon nëpër yje e derdhet
Ujëvarave të hënës
14 marsi çel mbi planetet
Edhe bollokumet janë festë planetare
Trupat tanë
Duart e buta të ylberit
Do ta përkëdhelin
Hajt e dashur
Se këtu edhe era është e kaltër
13 mars 09
Poeti për dashurinë
Kaq kohë pa u parë...
Në kopësht plepat si priftërinj rrinë drejt
Lutjet flurojnë yjeve
Gushti me tufat e mallit guget
Në sytë e tu hidhërimi ynë
Si bari plak do të ikë ngadalë
Mbështetur te brinja e thyer e ditës
Gjumi i ka zënë rrugët e kësaj nate
Përtypin mirazhet ku portreti yt vizatohet
20 gusht 2009
Metaforë
E gjatë udha për t’u përshkuar
Mespërmes heshtjes tënde
Nga perëndimi rrjedh një përrua
Ikën te shtëpia e ëndrrave
Pyllit të kujtesës monumentet e vjetra
Rrëzojnë hije të ndrojtura
Pranë zjarrit të hënës
Digjen ditët e vetmisë së madhe
Mbi helikat e hutuara të muzgut
Vdes ende pa lindur gëzimi im.
06 gusht 09
Ditës që shkoi
Mbi qerpikët e lagur të mëngjesit
Akoma fle ikja
Ditën dua ta nis me ty
Shpresa rëmon grimcat e hijeve
Prerë nga nata
Dhimbja kujtesës ndez dritat
Dita rrokulliset kurrizit
Gunga - gunga të pritjes
Fundosur frymës së fundit
Rruga e katundit
Bosh barku i kohës
Ku kolovitet dita që shkoi
24 qershor 09
Gjithnjë në ikje
Era grindet me trëndafilat
E verdhë të hënës
Degëza e blertë e ditës
Ujrave të liqenit po vdes
Mbrëmja bie si zambak i kuq
E më plagos
Dhe ti gjithnjë në ikje
08 mars 09
Harrim
Përditë ikin stinët
Si kope buajsh savanës së paanë
Në ajrin e këtij mëngjesi
Dremisin mjegullat me kokën
mbështetur tek supet e fushës.
Unë kam nevojë për ty,
Por dëbora e tetorit
Shpërndan mbi orkidet
Kristale të reja harrimi.
11 Tetor 2009
Pas bregut të vetmisë
Sa shumë ikje përgjat këtyre orëve
Si avion supersonik dhimbja çan këtë ajër
Shkuan dhe zogjtë
Udhës së largët
Bien cicërimat
Tek pragu i natës qan era
Po ç’është kështu me ty
Nata e kësaj bote do rrokulliset
Livadheve të hënës dhe tutje
I pret kopeja e dhenve të vjeshtës
…dhe pas bregut të vetmisë
Madhështore, si një shtatore bronxi
Dita që vjen do shkëlqejë
mbi fatin tim të thyer
02 Tetor 2009