Vangjush Thoma Ziko
ËSHTË NJË ORË...
KULLON SHI
Re të padukshme.
Drurë lakuriq.
Heshtje e mbledhur iriq
në pellgjet e ujshme...
Kullojnë shi.
Ku të futet nata
s' e di.
Ombrellat e dritave
s' e mbrojnë.
Dush rrezesh kullojnë.
Veturat e spërkatin
me shatërvan' e rrotave.
E zbojnë.
Pas dritares sime
vjen e kotet,
mbështetet.
Më spërkat letrat.
Mendimet m' i lag.
Kullon shi
çdo fjalë dhe varg.
PËLLUMBI
Një pëllumb më gugiti në xham
Dhe më zgjoi në shpirt fëmininë.
Nuk e di.
Në kish ardhur nga larg.
Apo ardhi të ndajmë mërzinë.
Një unazë i lidha në këmbë
Vargun tim që e nxora prej zemre.
Dhe i dhashë atij në pëllëmbë
Dy-tri pika nga mjalti i dhembjes.
Ai prapë gugiti dhe iku.
Unë isha,vërtet,në ëndërr.
Përmbi xhamin.që vetëtiti,
më ndriti fytyra e nënës.
DRITARET
Nuk i di kush i shpiku dritaret,
Sigurisht,
ka qenë i verbër.
Ai muret ka çarë i pari
me elmazin e ndritur të zemrës.
Dhe ka ngopur shpirtin me dritë.
Qiellin vetë ka bërë sy.
Edhe retë e bardha.
Dhe yjtë.
edhe Zotin ka ulur aty.
ËSHTË NJË ORË...
Është një orë...
Kur vjen kjo orë,
aeroporti mban zemrën në dorë.
Aeroporti mban frymën pezull.
Dhe radarët,
kompjuterat ndezur.
Prozhektorët qiellin shpojnë.
Përtej reve dhe natës shikojnë.
Zemrën dredh oshëtima e pyllit.
psherëtima e heshtur e tajgës,
Kur gëzimi merr formën e yllit,
del si ëndërr nga mjegull e largët.
Është ora kur nis poezia.
Kur rruzulli bëhet i rrafshët.
Paralelet shndërrohen në pista
Dhe në fushë,
meridianët.
Kur "Pearson" pret kontinentet
t' i ulen përmbi parzmore,
Kur unë këndoj për netët
e lumturis' njerëzore.
Aeroporti "Pearson"
Dhjetor,2010