SPIRITUSI
Në shpirtrat e zgjuar,
Që krijojnë
Mos e kërko të fjeturën
Dhe të fjeturit të të zgjojnë!
PËRSOSMËRIA
Sy latuar është njeriu,
Që çdo punë shikon me drejtësi
Dhe kjo etje, pafund e tij
Të ngopet don me përsosmëri.
KEPI I SHPRESËS SË MIRË
Sonte qielli m'u duk më i kthjelltë
Dhe ylli im, që shkëlqimin e pat' venitur,
Po më hap rrugën e ardhmërisë së ndritur,
Që dikur qe venitur.
Sonte, armikun tim e dëbova nga shtrati
Dhe fare pranë folesë së zemrës simë
O thuaja në përqafime të ngrohta
E ofrova shpresën e ngadhnjimit tim.
Sonte jam marinar
I hedhur fill në det, nga fati qorr!
Jo, nuk druhem ndonëse bregun po e nuhas
Dhe vetëm disa jardë e pranë tij të jem.
Sonte, shpresën e shtyllova në vullnet;
Dyshimin dhe frikën i dëbova tutje;
Ngadhnjimin e krijova n shpresë
Dhe si të vetme rrugë dritëri.
MBRËMJE NOMADE
Në mbrëmje gostia;
Vera lagë trupin e rrëzuar,
Shtatin e nxirë të zurles
Dhe tampanin me lëkurë dhie.
Edhe vallja vazhdon,
Rreth zjarrit flakada.
Dielli prej zeniti, hedh shigjetat e thikta
Dhe ia ngulë tokës në bërthamë;
Drita përqafon boshtin,
Belin e vashës së njomë.
Karvanet nomade,
Bijt e shkretëtirës,
Ndjekin Monsunet.
|
Fejzulla Duraku, lindi më 11 nëntor të vitit 1981 në fshatin Strimë, Kumanovë.
Krijimtarinë letrare e filloi shumë herët, qe në bankat e shkollës fillore ,me tej ne gjimnazin “ Zef Lush Marku” ne Shkup e me tej si student e veprimtar i shquar i ceshtjes kombetare duke u perpjekur te arrije nivele sa me te larta. Fejzulla Duraku gëzon respekt të madh në mesin e bashkëkombesave të vet kudo që ndodhen në botë.Krijimet e tija janë të publikuara në shumë revista Shqiptare në mbarë boten.
Prej vitit 2003 jeton e punon ne Bruksel te Belgjikes.
Deri më tani ka botuar këto vepra letrare:
"Gërshetat e amshimit" 2001
"Kënga e të mohuarve" 2002
"Legjenda e Haraçinës" 2004
"Rrugët e Europës" 2006
"Ushtari që sfidoi vdekjen" eshte romani i tij i parë që do të botohet së shpejti në gjuhën Frenge.
JASMINË
As klithmë as britmë,
Mos thuaj heshtje.
Nëse kthehem i gjallë
Mos thuaj se;
Kam ëndërruar të vdekurin!
Jasmina e dehur
Nga përkëdheljet e vesës
Së Nëntorit të vonë.
KOHA
E kaluara qe e tashme
Edhe tani si e tillë
Ende vazhdon të jetë,
Por vetëm se në kujtesë!
PRITJE
Hapat e ngadalshëm të kohës,
Ecin me drojtje!
Hapësira, përqafim i ftohtë,
Krahëhapur?
Pritja m'trashet,
Posi vesa e vjeshtës
Dhe nuk pikon në çati,
Por mbi shpirt!
TË PRES
Nëse gjelbërimet pushojnë,
Gjersa presin shfaqjen e sërishme
Të lindjes n'mëngjes.
Atëher, pse t'mos vish edhe Ti,
Po nga ajo anë,
Bashkë me diellin. SFING
Ti ishe krijuar
E kalitur me etje amshimi,
O ëndërra ime e paqetë.
Dhe sa herë pastaj,
Përmallimi bëhej barrë
Mbi shpatullat e mia.
Dhe sa enigma fshiheshin
Pas gjithë asaj heshtje?
Që më bënte kurreshtar,
Të të dua edhe më shumë.
O madhështi, o agim i bukur.
|