| 
Sa rron dashuria? Dashuria Sa rron një planet? Një pëllumb? Një gjethe plepi? Kushedi... Di vetëm sa rron Dashuria - e qara e parë e foshnjës tek djepi. Do të ta them, shpirti im! Pse bëhesh merak? Sa rron Dashuria? Sa jeta: Shumë pak! Atlantida Të të kërkoja duhej diku gjetkë... U mbush jeta kthime, pa udhëtime. Kishe shtegtuar në cep të mendimit. Pe Atlantidën e mbytur dhe more rrugën e kthimit. Oxhaku Ke gjinj të fryrë dhe të ngrohtë, si sobat me dru në hotelet alpine, të ftohtë. Zgjas duart e mardhur, të ngroh gishtërinjtë. “Më ler! - thua ti. - I ke të ftohta, si minjtë!” Dikur gjiri yt ishte bujar, si oxhak, ndizej për mua zjarr bubulak... Një det Kam përpara një det. Kaq të bukur dhe të freskët, sa më dridhen gjunjët, si dhëndrri, në pragun e odës, ku nusja e pret... Imzot! Më ndihmo, që të mos e zboj edhe këtë det. Babëzitja Më erdhi në kokë një mendim i çuditshëm: përfytyrova çastin tim të fundit, brenda rrethanash të mundshme, në të gjallë. Do të pësoj infrakt, duke spermatizuar, në raundin e dytë seksual. E pres, do ta kem pësuar nga zemra! Thjesht, nuk do pranojë të vazhdojë, të bëjë allishverishe me gjak. E kam hak! Gjersa do të kem harruar këshillën: “Një nga një, o plak!” Atmosferë Të prisja dhe ngjante ndërkohë, si të kishe ardhur. Kisha veshur kostumin e ri, me kollaren time të dashur. Brenda dhomës, duke të pritur u bëra heshtje, album, pasqyra. Këputa borzilok në ballkon dhe nga vazoja me ujë mbi tryezë u mbush aromë gjithë dhoma. Të prisja dhe ishte si të kishe mbëritur qyshkur, ndonëse nuk kishe ardhur akoma. Fati E dashur, me ty më ngjan se kam fituar dikur Çmimin e Parë në lloto. Por që më vonë humba kuponin, duke bërë jetën time burloto. Çarçafët Gjithnjë e më shumë gërryen shpirtin vetmia. Si gjarpëri bishtin e vet kafshon. Mendoj trupin e saj lakuriq në çarçafët e mia. Më vjen të varrem me to në ballkon. Djemtë e vetmuar - Bisedë me poetin Roland Gjoza - Afrohu Ermis, Lajmëtar i Ndjenjave, të shikojmë çdo të bëjmë me vetminë. Të ndihmojmë djemtë e pafjetur të netëve, që s’ndjejnë akoma zjarrin bubulitës në brinj. Djemtë e vetmuar, që brenda gëzofit të tyre përtypin netët e dimrit, si arinj. Oktapodi Po të ishte grua do të kishte tetë këmbë, tetë palë këpucë të shtrenjta, tetë palë geta nailoni. Numëroni: dyzetë gishtërinj me manekyr. Për të gjitha është një gjeneral në detyrë. Kush e pyet, si ia del mbanë, i ngrati? Vaterloja e çdo burri, krevati. Fotografia Shkruan diçiturën poshtë fotografisë, jo që të kujtohesh kur dhe si, por që nuk je ti. Asgjë nuk mbet’ nga dasma jote, vetëm kjo foto bardhë e zi. Ktheje pas, do të shikosh vetveten, s’ka se si. - Je ti në këtë fotografi? - të pyesin. - Nuk e di... Pari, princi i Trojës Mund të rri, në Spartë, me orë të tëra, duke të parë, Helenë, i dashuruar, prej bukurisë tënde mrekulluar. Pasi e di: në Trojë kurrë nuk kam për të të çuar... Mikja Një mike, më kërkoi çelsat e shtëpisë, të nxirrte sytë me një dashnor. - Kur të ikni, - i thashë, tek i lija çelsat në dorë, - rregulloni krevatin! Nuk u desh. Pasioni s’i la të arrinin shtratin... Grerëza Një grerëz e çmendur ma prish gjumin. Dua ta mbys... Po ku ta gjej lumin? Grua Nuk e di, çdo të jetë ajo, që do na ndajë: pamundësitë, sëmundja, pleqëria. Di vetëm se në fund të dashurisë, do t’i zëmë për fyti, tok, të tria. Ndaj do thonë të tjerët, kur do vijë dhe për ne, koha, për t’u ndarë: Shkuan bashkë, jo veç! Bashkëluftëtarë! | | U lind në Jorgucat të Gjirokastrës, më 1959. U rrit në Laç. Studioi filologji. Në Shqipëri punoi mësues dhe gazetar. Në vitin 1991 u shpërngul familjarisht në Greqi. Është marrë me shtypin shqiptar të emigracionit. Ka qenë në kohë të ndryshme kryeredaktor në gazetat “Zëri i emigrantit”, “Rilindja XXI”, “Tribuna”, në revistën “Pelegrini” dhe drejtor i gazetës “Albanews”. Aktualisht boton dhe drejton revistën letrare dhe artistike “Pegasi”. Jeton në Athinë. Ka botuar vëllimet poetike “Botë pa dashuri” (1997), “Punishtja e ëndrrave” (2004), “Udhëtoj brenda vetes” (2008), ka përkthyer vëllimin poetik “Monologë” të M. Kunderës (1997), ka dorëzuar në shtyp librin me lirika erotike “... pastaj erdhën gratë” (bashkëpunim me piktorin L. Bullgari), si edhe ka në proces vëllimin “Vreshtat e Dionisit”, prej të cilit është zgjedhur ky cikël vjershash.
“Vreshtat e Dionisit” Komunikatë Më ka caktuar Dionisi të ruaj vreshtat e tij. Asnjë Perëndi tjetër, s’ka të drejtë të hyj! Pesëdhjetëvjeçar Tani që i zura të pesëdhjetat vura gjithshka në rrugë të drejtë: Blej “Viagra” një herë në dy javë, duke i lënë kutitë pa etiketë. Për stomakun marr kokrra të kuqe, për tensionin rozë dhe blu, për diarinë ca kokrra të verdha. Çdo të hënë depozitoj në librezë, pa i thënë sime shoqes sa derdha. Për rast nevoje kam Kartë Shëndeti në Shoqërinë “Interamerican”. Makina më mban edhe ca kohë, për “xhyp” të ri xhepi s’ma mban. Çdo dokument e siguroj me një kopje, nëpër cepa gazetash mbaj shënim fakte dhe tema për gazetën. Shtëpinë kam siguruar me “ALARM”, brravë kam gjetur më të shtrenjtën. Harrova të kujtoj Siguracionet: kam nga një të tillë për çdo gjë. Vetëm ndaj Vdekjes nuk kam asgjë. Gjenezë - Na krijoi, pra, me dhe... - Pa ujë, patër? - Doemos, me dhe e ujë vetëm... - Atëhere, na bëri me baltë dhe baltë mbetëm. Guacka Jam guackë e zbrazur. Poshtë diellit mbushem me ngjyra, ndriçoj nga brenda. Anës detit mbushem me dallgë, tregoj legjenda. Provo të më thyesh: do shpërrthejnë erërat, që kam përbrenda. Nga dashuria për lulet Fliste gjyshemadhja me komshien për lulet, në kohët e herëta: - Si ia bën, - e pyeste tjetra, - që i ruan të freskëta? - I prashit, i ujit, i krasit, u ndërroj dhe... - Por ato i bëj dhe unë, kallogre... Shtonte gjyshja, - më kujtohet si dje - - Pasi u bëj gjithë këto shërbime, ulem bashkë me to dhe pimë kafe. Helena e Trojës Mos besoni legjendën! Helena në Spartë nuk u kthye dhe pikë! E gjitha është lojë e poetëve antikë: Me demek, Dashuria, nga Lufta ka frikë... Mos u besoni! Pas Rrëfimit të Kthimit fshihet gënjeshtra. Dashuria e Helenës, mbyllur në shishe, bredh nëpër detra. Azili i pleqve Kohën e parë shikojnë nga të çarat e grilave botën jashtë, që vazhdimisht largohet. Më vonë, kur sytë nuk u binden, hapin grilat e kujtesës, gjersa drita mbarohet. Të paktën... Ç’fitova një jetë nga poezia? I humbur jam, prej dore... Nuk desha ndonjë gjë të madhe! Por as dhe një dashnore?! Dialektike Dikur isha djalë i ri, bëja dashuri çdo natë. Tani më ngjan se nata bie më shpejt dhe është kaq e gjatë! Fluturimi U zgjova befas dehur me liri. Nxora flatra. Thashë të fluturoja... Një qivur pas portës lidhur ri. Gjunjëthyer priste ta shaloja. Bëra pas. Fjeta përsëri... Fluturim, pa ëngjëjt, ku të shkoja!? Streha Kërkova strehë të shpëtoja nga shiu. Ti s’humbe kohë dhe rast… Në vend të më thaje, më hodhe në shtrat. Nën trupin tënd të djersitur, më ngjante vetvetja zog i qullur në fund të një honi. Shpëtova nga shiu dhe më zuri cikloni. Rënia e akrobatit Gjithshka shkonte mirë. Mbi telin e shtrirë drejtpeshonte si zog. Do mbaronte orkestra, me sinjalin e mbylljes: një gong. Si pend do të zbriste, ashtu i lehtë dhe fin. Do falenderonte me një piruetë, si balerin. Gjithshka shkonte mirë. Mbi telin e shtrirë drejtpeshonte si gjel. Gjersa e kuptoi: poshtë këmbëve të tij nuk kishte më tel. Fjalët Kam frikë, Zoti im, çdo të ndodhë me Fjalët. Ku do të shkojë kjo punë: Fjalë me miliona, qindra poezi! Jo për ndonjë gjë, por tani që po plakem, kam frikë mos mbarohen dhe s’flas dot me ty. Mars Erdhën dallëndyshet dhe kthyen fletët e kalendarëve. Zëmbakët hapën flatrat e bardha, t’u ngjajnë engjëjve. Pemët përkulen nga modestia. Tregojnë lulet. Me dritë dielli shuajnë etjen gonxhet dhe sythet. Qershitë mbrëmjeve ndezin qirinjtë, ndriçojnë kopshtet. Sosia Kjo grua e përdalë, që përgojohet në sallone, që shitet lirshëm në pjacë, tek kush paguan më shpejt, që gdhihet një mëngjes deputete dhe zhvesh fjalët si brekët në ballkone, e shndërruar krejt, nuk është LIRIA, është sosia e saj! E vërteta fle në Varret e Dëshmorëve! Për t’u shfaqur e gënjeshtërta pastaj. Pasqyra Pasqyrën që kam në koridor, do ta bëj copë - copë, për ideal! Më ngjason vetja me një tjetër, sa herë kaloj para saj, kur dal. Kyç derën, zbres shkallët, por vuaj: kujtoj se kam lënë në shtëpi një të huaj! Shkallët Kaq vjet duke shkruar, shkallën e fundit kam arritur. Por nuk mërzitem. Ka shkallë të tjera për të zbritur. | |