BUZË MJALTA DASHURI
Buzë mjalta dashuri,
• E dehur mbeta puthjeve të tua,
Si një lule më vesit agut tënd,
E aromën përhap lëndinave të zjarrta,
Nektarin e dashurisë pimë valëve të trupit,
E në ishujt e pashkelur,
Bëhemi Zot për atë vend!
Mars, 1977
NË PORTAT HIJERËNDA
Në shkofshi ju stërnipër në shtëpitë e të parëve,
Udhëve të monopatit do të gjeni gjurmë,
Në krojet e shumta me burime nga mali,
Në gjethen e lofatës, vini për pak buzën,
Aty do të shuani etjen per uje.
Bisedoni përqark me zogjtë e malit,
Sec gjyshër jetonin në Mezhgoranin e lashtë,
Edhe pse së largu dëgjohet troku i kalit,
Zogjtë do çuçurrisin është legjendë e rrallë.
Edhe nëse portat kanë ngelur si gërdalla,
Me kyce gojë hapur të ndryshkur nga koha,
Qëmtoni me kujdes gurët e sokakut,
Në carjet e tyre do të gjeni plagëdhimbjet tona.
Me vellon e rënde të trishtimit hedhur,
Mbuluar do të jenë shtëpitë e gurta,
Nga pllakat e portave me hije të rënda,
Do të pikojnë lotët për gjurmët e humbura.
Manhattan, 2006
KUR FLOKËT LEHTË
M’I SHPUPURRIS
Në puthje qetohem shpesh me ty,
Harroj gjithcka që endet pranë,
Dhe cicërrim e zogut lart
Më fut në tempull, më bën me krahë.
Në flakët e mallit përqafohemi,
Buzëbashkuar, shtrënguar në gji,
Edhe plakur kur të jemi,
Thëngjill gjurme do ketë për ty.
Shpesh i dashur gjoksit druhem,
Të shuaj etjen pambarim,
Pëshpërrimat nëpër zjarre,
Digjen flakë në shpirtin tim.
Të ndjej thellë, zemër bekuar,
Kur flokët lehtë m’i shpupurris,
Një kurorë ylber dhuruar,
Ja thurr ballit të dashurisë.
Tirane, 1974
NË ACARIN E SHKURTIT
Ma grise qiellin e shpirtit i rëndi trishtim,
Me natën e ikjes zemrën ma plogështon,
Është ecje e fundit bulevardit tim,
Në acarin e shkurtit pishat i kundroj.
Eh, ndarje e hidhur, e rënda ndarje,
C’më gjete ca qoshëza në dhomëzat e shpirtit,
Seç rrinë të strukura, të rreshkura pa frymëmarrje,
Si ca dru të djegura, mbetur në ngjyrë hiri.
Edhe kur avionit shkarazi do t’i hipi,
Me këmbët zvarrë, rrugëve të përbaltura,
Me vete do të marr krahët e hallakatura,
Që s’dinë ku do të përplasen tutje në Perëndim!
Tiranë, 27 Shkurt, 1997
|
Ka lindur në Tepelenë, nga nje familje mezhgoranase me tradita te shquara patriotike.
Pasi diplomohet ne Universitetin e Elbasanit “Aleksander Xhuvani” per Gjuhe dhe Letersi (1979) punoi si mësuese e Letërsisë shqipe dhe botërore në disa gjimnaze të Tiranës. Mori pjesë aktive në krijimin e Partisë Demokristiane të Shqiperisë dhe që nga themelimi ishte anëtare e Partisë Demokristiane të Shqipërisë dhe në vitet 1994-1995, Sekretare e Përgjithshme e saj.
Ka botuar në shtypin e përditshëm e periodik. Në shkurt të vitit 1997, me shpërthimin e trazirave social-politike në Shqipëri, emigron në ShBA (New York)
Dallohet për një aktivitet të dendur për cështjen Kombëtare dhe Kosovën dhe në vitin 2008 u zgjodh “Gruaja e Vitit”
Është Sekretare për shtypin në Lidhjen e Shkrimtarëve Shqiptaro-Amerikanë. Korrespodente e Gazetës “Illyria” në USA.
Libra të botuara:
1. Monumenti i Lotit (2005)
2. Pranverë pa Mimoza 2006
3. Një cikël me poezi në Antologjinë “Perëndim i malluar”
4. Në antologjine “Kur e lë zogu folene”
Ka gati për botim dy libra të tjerë.
PEMA BESNIKE
Gjurmet e puthjes pema jone i ka ruajtur
Te fresket, te paster, fshehur nen rrenje
Thone se kjo peme ka shekuj qe ndodhet
Si dashuria jone, lisi I pangrene.
Te gjitha gjethet, tinguj feshferrime leshonin
Marroseshin dhe ato nga dashuria jone
Bashkohej dhe bilbili me zerin e tij
I dehur i teri nga puthja arome.
Cdo vit tek pema, nen zbehtesine e henes
Rreth trungut loznim syllambyzi perhere
Sekretet na i ruante me romancen tone
Si blerim dashurie, kthyer ne pranvere.
Nje furtune e madhe pemen e rrezoi
Rrezoi gjithcka…dru e shtepia
Po rrenjen me sekretin dot s’e shkuli
Priste puthjen tone, nente vjet nga uria.
Manhatan 2005
BEFAS…
Në atë kujtim të largët,
Befas papritur erdha,
Prekur nga lotët e shpirtit,
Që rigonin si vija,
Në skeletin e trupit,
Të dërrmuar nga koha.
Aty të gjeta, me letrën e bardhë,
Ku mendueshëm dridhje, duhanin,
Nën fiollat blu të tymit,
Treteshin mendimet e shkuara,
Rreth mureve të heshtjes lyer në të bardhë.
Si në kafaz dergjeshin,
Zërat e heshtjes,
Të kycur në portat e rënda,
Të kështjellave të hekurta,
Prodhuar nga mjeshtrit,
E gurit arbëror,
Për t’u mbrojtur,
Nga gurët e pagdhendur!
Tirane, 2005
M'i fshive lotet
…
M’i fshive lotët i dashuri im, m’i fshive,
Kur si rubin shndrrinin mbi supet e tua,
Nen zjarrin e puthjeve terreshin pa pushim,
Me afshet e zemrës, më pëshpërrisje të dua!
Ah c’mu kujtuan, në këtë natë vere,
Nën kupën e hënës, që më kundron nga larg,
Me të loz e qesh, e tëra si fëmija,
Sec më ndricon dhomën, po dhe atë prag!
Lermi, le të rrjedhin, prapë pa mbarim,
Përmbi buzët e tua, llavë e gjoksit tim,
Liqenin e mjelmave aty të krijojmë,
Me fijet e mëndafshit dashurinë, te mbrojmë!
Manhattan, 2002
|