Poezia ime
Të shkruaj kam vite që provoj.
Gabova diku, tek poezitë e paarira…
Fletë të zhubravitura tej e tëhu,
kujtime të këqija, të brishta dhe të mira.
Ke ardhur mes dhimbjesh, poezia ime,
mbërrite si engjëll, si muzë, pavdekësi.
Gjithshka, veç teje, u bë thërrime.
E verteta e vetme ishe ti.
Të jesh…
Të jesh!
Atëhere…
Në humbjen
e kontureve të hapësirës.
Në ylberin e mijëra
shpërthimeve.
Në lulëzimin e perlës.
Në afshin e mijëra
puthjeve.
Në ngjizjen e qiejve.
Ne kataraktet e pritjes
së ëndrrave.
Çasti
Sy,
tokë që pret farën.
Vështrim,
mister katakombesh.
Buzë,
mendim i etur.
Buzëqeshje,
harmoni e natyrës.
Fjala,
betim ëndrre.
Atë çast
u shfaq horizonti.
Ai çast
rrëzoi kështjellën.
Më dënoi përjetë.
Akoma nuk kuptoj,
përse?!
Asgjë
Ra nata.
Gjithshka heshti,
veç shiut në qerpik.
Humbën ëndrrat,
pikoi zhgënjimi
nga tavani i çarë.
Vë sa të duash legenë,
mblidh edhe ibriqet…
Nuk mbahet rrjedha,
kur drita fiket.
Ra nata,
asgjë në horizont,
veç trokëllimës indiferente
mbi asfalt.
Iku!
Eshtë e kotë.
Në amëshimin e shpirtit .
Të jesh aty!
Këtu më ke
Nuk shkulem që këtej!
Hape derën!
Këtu do të më gjejë
shiu me erën.
Si nuk paske zemër!
Pak keq të të vijë!
Harrova, bën vapë,
Si ështe koha tek ti?
Këmbëkryq do ulem,
pa dhe do gërhas.
Ketej, thashë, nuk shkulem.
Do që të pëllcas?
Koha
Dy buzë gonxhe lëngun tim thëthitën.
Dy sy universe qiellin sollën pranë.
Dy hapje petali shpërrthyen tek unë.
Dy Diej dritën e tyre më dhanë.
Mbi mua dhunshëm Koha kalon.
Mbi ty sjell vetëm ëndrra e bukuri.
Eshte shkruar: jeta mbi jetë lulëzon,
duke gdhendur kështu një histori.