Enkelejda Kondi Masseboeu
KOHËS...
M'u dhimbse ti-fjala ime e bardhë
Në këtë kohë pa kohë
Errësirës strukur
Enzimë pandjeshmërirash njerërore
Dhe ti e imja fjalë
E brishta, e ëmbla
E lehta krahëflutur...
M'u dhimbse zemra ime,
Në lumin e gjakut të trubullt
Filtron.....
Pasqyrash të shëmtuara, shëmbëlltyrash
Ti me mirësinë përqafuar
I tregon kësaj bote
Se ajo ekziston.
DO TË VIJ....
Po bie shi, por unë do të vij se të thashë
Me zemër të pastër e flokët e lagur..
Pa makiazh, e bardhë si skulpturë e ngrirë
E akullt....
Do të vij me mendimet që më sillen rrotull
Si fluturat luleve në pranverë
Nga malli dhe shiun do ta harroj...
Kokën do ta vë në gjoksin tënd do shplodhem
Paqen dhe dashurinë aty do gjej.
MBRËMË
Mbrëmë ra shi...
Ndjeva gjethet,
Pas shpinës sime
Të putheshin me pikat qiellore.
Bari kokulur në gjurmët e tua..
Ikja jote, fjalë e fundit e mbrëmjes
Nga gjoksi më del një ofshamë
Si dallgë deti që do të gjurmojë
Nata
Rri e qetë nën shi
Ndryshe ,si unë pa ty..
AH, SOT...
Ah sot, ....Sot!
Do të dëshiroja....
Që afshi yt të më tretej mbi lëkurë..
Dhe unë të vallëzoja nga zjarri i ndjenjës..
Mes nesh..
Të shkriheshin akullnajat e pritjes.
Dëshiroja, që shikimi yt të më vidhej mbi buzë.
LOTIN
E morra lotin mes duarve të mija
E ngroha...Përkohësisht i bëra folenë
Frymën time harxhova
....që të jetonte, ekzistonte..
Ndërsa ti më ktheje shpinën..
Ja fala shiut të vjeshtës
Dhe u derdh strehëzave butësisht
Kur malli për ty më mori...
Por kurrë syve të mi
çmëndurisht të dashuruar
Shpresa se një ditë ti do të kthehesh
S'e lejoi...
Ja fala Hënës
çuditërisht ajo nurin tënd mori
Dhe unë u çmalla...
U putha sot me Hënën.
Ja fala verës së nxehtë
Dhe u bë grimcë rëre, pasioni
Zagushi trupash të pështjellura
Plot mall e afsh
Ngashërime nga ndarja e gjatë...
Ja fala dimrit
Dhe e bëri flokë dëbore
Thëngjill u shua
Faqeve dhe buzëve të etura
Për puthjen time...
Ja fala fjalës, shpirtit
Dhe e di se ç'farë?
U bë përjetësi qënia jote
Në UNIN tim....