Kostika Zdruli

Eja në ëndrrën time

Kur fle s’ka zhurmë të zgjojë.

Përse zëri yt gjumin ma prish ?

Kur flas gaboj rrallë

Përse emrat e shoqeve me tëndin i ngatërroj?

Kur dua vetminë, njerëzve iu shmangem .

Përse kur vjen ti , ty të pranoj ?

Endrrat që shoh me dalin reale .

Po ti përse s’vjen në ëndrrën time ?

Eja në ëndrrën time dhe më thuaj “ të dua.”

Kujdes

Borë e bardhë pse mbulon baltën?

Ajo nuk ngjet aspak me mjaltën.

Kur shton trashësinë mbulon dhe gropat.

Të zinjtë ne të mbrojmë kokat.

Mos i mat njerëzit me një kut .

Me kutin e diturisë t’i vesh në udut.

Kostika Zdruli ka lindur në qytetin e Korçës më 24 qershor 1989. Ka mbaruar shkollën e mesme teknike profesionale “Demir Progri”, dega elektrike .Vazhdon studimet në Universitetin “Fan S .Noli”, të qytetit të Korçës, ne Gjuhë –Letërsi. Letërsia është një nga pasionet e tij. Ka nisur të shkruaj që në moshën dymbëdhjetëvjeçare . Kur nisa të studioj për letërsi, kuptova se Përpiqet që në të ardhmen të krijojë një stil vetiak të të shkruarit. Pasionin për letërsinë, nuk e ndan nga pasioni për muzikën. Prej një viti, bën pjesë në korin “Lira” të qytetit të Korçës me mandolinë.

Luftë në det

Britma e parë pas lindjes ,

Alarmi për nisje në luftë.

Ke sy por nuk sheh, s’e di se ç’të pret,

Pas disa vjet udhëtimi e sheh veten në det.

Dëshpërohesh, helmohesh, kërkon të kthehesh.

Por jeta mund të të godasë në shpinë.

Gjoksi i përgjakur që regëtin të ecë si trim përpara

Kerkon.

Lundra po mbytet, ajo jemi ne ,

S’ka kohë për gjumë dhe vend për qejf.

Thesarin e urtësisë do kesh si peshqesh ,

Prej këmbenguljes dhe sakrificës.

Flota lufton në det dhe ti lufton në tokë të thatë .

Spiranca gjatë luftimit nuk egziston .

Era e velave është dituria.

Detit

O kaltërosh i dallgëzuar!

Ti zemrën ma ke përvëluar.

Ti dashurinë e shkatërrove

Dhe në bregun tjetër menjëhërë u hodhe .

Por zemra vendlindjen s’e harron

Me asnjë gjë nuk e ndërron .

Gjëmon deti plot dallgë dhe qan.

Faj kanë veç bijtë tanë.

Miresevini ne ALBPOEM.COM