KUR TË KAM PRANË
Kur të kam pranë,
bëhem çoban me kërrabë të madhe.
Më bëhen në sy
lëndina me luledele.
Rudinat gufojnë gjinjtë e bardhë
me qumësht trëndelinash,
nën diell vere.
Mjel cicat e rrumbullta
me thithkat manaferra
dhe lëngu diellor më rrjedh
mes gishtave të fortë.
Shuaj etjen,
e më kullojnë në mjekër rrëkera,
derisa mbushet kova e gjoksit
me shkumën e ngrohtë.
Ledhatoj manarin tënd
me qime të ndritura
dhe jetoj çaste magjike
më të lumtura se në përrallë.
E mëkoj me flladin e vakët
te buzët e uritura,
dhe kap me kërrabë në qiell
yje të gjallë.
Kur eksitimi magjik shuhet
nga kapja e një ylli
dhe kërraba e çobanit
kthehet në llastik,
më duket vetja
kozmonaut i zbritur nga qielli
dhe ti anije e përsosur
për fluturim kozmik.
Për të kapur sërish yje
me kërrabën e çobanit,
për të fluturuar sërish
në qiellin paanë.
Kur të kam pranë...
PRET NJË GRUA NË VERI
Është një shtëpi fshati larg në Veri,
mes borigave halore pranë një pylli,
një shtëpi bore me të pjerrtën çati,
te një livadh i bleruar që puth dielli.
Në atë shtëpi me qeleshe reje mbi krye,
pret një malësore me llërë të përveshura,
një faqekuqe që kënaqet me lexime poezie
dhe te buzët nuk i perëndon e qeshura.
Ajo grua më ftoi mik para disa vitesh,
bashkë me burrin, një malësor trupfort,
të shkruaj vjersha e të veroj aty pushimet,
por nuk pata rast dhe nuk shkova dot.
Ajo çdo mëngjes, kur fshin oborrin,
shkund gjoksin e madh duke vallëzuar,
mjel lopën, zien qumështin, zë kosin
pastaj pjek kulaçin e grunjtë për mua.
Ka dërguar letra me disa re bardhoshe
ku ka shkruar me lapsin e kuq të rrufesë:
“Eja, or mik, se ne po të presim prej kohe!“
Do shkoj t’i lexoj këtë vjershë para se të vdes.
PSE QANTE GRUAJA
PA SHKAK
Ajo qante befas
sikur të ishte fëmijë.
Qante herë pas here
pa shkak të kuptuar.
Kujtohej se me burrin
bënte pak dashuri,
dhe lotët i binin çurg
si rubinet i liruar.
Një tjetër i tha:
“Je tmerrësisht e bukur!”
dhe ajo papritmas
hapi krahët si zog.
Në mbrëmje i dha atij
një të puthur,
dhe trupin kur i shoqi
bridhte me shokë.
Pastaj gjatë javës
ajo qeshte pa shkak.
Qeshte herë pas here
duke tradhtuar.
Pse qan e qesh
gruaja pa shkak,
vështirë e ka burri
për ta kuptuar...
TRADHTIA NË MENDJE
Gruan e kam gjithnjë
brenda trurit,
ku vjen përqark
si nikoqire e mendjes sime.
Aty ankohet për ndonjë
gjakndezje burri.
Qesh e më trazon
gatimet në mendime.
Fshin pluhurin cerebral
me ëndrra kotësie.
Shkund mendësitë
e pa barabarta.
Kur harroj ia mbaj
të mbyllura dyert,
ajo troket aq fort,
sa më tundet kafka.
Dyshon mos ndoshta
ndonjë grua tjetër,
më ka hyrë brenda trurit
nga dritaret e syve.
Ndonëse e di
që më ka besnik të vjetër,
bëhet merak sidomos
nga bëmat e fqinjëve.
Tek punoja në bibliotekën
e trurit të vogël
më gjeti një ditë
me një topolake të njomë,
që kish hyrë lakuriq
nga televizori i dhomës
dhe me kërcime seksi
tundte belin e hollë.
Shtypi pultin ma nxori
nga truri pa vonesë
dhe për impulse maniake
më bëri vërejtje.
Tha: “Si gjithë burrat,
edhe ti ke tru të pabesë,
me kuçkat e botës
tradhton në mendje.
S’ka si të mos e dish
që këtë postulat,
Krishti e ka thënë
para dymijë vjetëve!“...
BUKURIA
Bukuria sa vjen
sytë po na rrëmben.
Gjithnjë e më tepër
po na shton magjinë.
Kot thonë,
mashkulli bëhet si qen,
përderisa femra i rrit
magnetit fuqinë.
Bukuria shkul
nga trupi pleqërinë,
bën të ndjehesh befas
banor në tropik.
Të ngjall dëshirën,
të shton energjinë,
të deh papritmas
me avujt erotik.
Syri që bredh kudo
pa kufizimin e lirisë,
zhvesh në rrugë femrën
më të paarritshme,
shijon format e linjës,
të përsosmërisë
dhe bëhet në çast
më uri të përbindshme.
Por vetëdija e mban lidhur
si qenin me zinxhirë.
Shyqyr, o zot,
ky shpëtim, shyqyr!...
FIZARMONIKAT
DHE SAKSOFONAT
Më zbrazen në shpirt
jehonat e një fizarmonike,
më derdhen në gjoks
oshtimat e një saksofoni
dhe nis më vallëzon
nëpër pistat e syve
koha kur gjoksi vajzëror
ndizte pasionin.
Behari më sjell
psherëtima nën yje,
vjeshta çuçurima
puthjesh nën gjethe,
me vegime nga ato
marrëzi djalërie,
që ikën një herë
dhe prapë nuk kthehen.
Lumenjtë vrapojnë
nga brigjet dhe honet,
të shuajnë tokat
që avullojnë nga vapa.
Çiftet e rinj turren
të ndezin pasionet
mbi hirin e puthjeve
që lamë ne prapa...
Koha dogji
zjarret e pasioneve tona,
por mendja dashuritë
kurrë s’i harroi.
Ndonëse tani fizarmonikat
dhe saksofonat,
përcjellin jetën tonë
që u nis të shkojë...
BABAI ME THJESHTËSINË E TIJ
Quhej Remzi Mato babai i ndjerë
dhe si mësues quhej thjeshtësia vet.
Nxënësve u jepte çelësa më vlerë,
për t’i hapur me duar rrugët në jetë.
U mësonte shartim e krasitje peme,
të thurnin me shtiza triko e çorap,
të qëndisnin me grep ornamente,
t’i bënin mandolina kungujt e gjatë.
Ndreqte mekanizma të çdo lloj ore.
Bënte fotografi pa rrymë elektrike,
kur binte mes oxhakut hëna diellore
stamponte mbi letër figurat filmike.
Bëri çikrikun vaditës në përrua,
bëri kopje njerëzore siç ishte vetë.
Pa lënë gruan të merrte diku hua,
bëri nëntë çiliminj shpejt e shpejt.
Bëmat pa fund të krejt veprimtarisë,
bëhen pak a shumë njëqind zanate.
Me to e me karakterin e thjeshtësisë,
ndihmonte këdo në punë e taksirate.
Por bëri dhe atë që nuk e bënte dot,
asnjë mësues shqiptar e minoritar,
askush nga ata që quhen sarandiot,
dhe as vet Jugu e Shqipëria mbarë;
Me lapsa plumbi në shkollë katundi,
bëri mina vigane për shpërthime hata.
Minoi nga qielli Kanalin e Korfuzit,
fundosi në det anijet e fuqive mëdha.
Meqë incidentit nuk i dolën të zotët,
kordhëtarët vendor, stepur nga habia,
vranë mendjen kush e bëri proçkën.
Me siguri ai dhaskali që bënte çudira!...
Dhe pasi mori për zanatet e vërteta
rrogën mujore pesëmbëdhjetë franga,
për zanatin absurd që i dha gënjeshtra
mori pesëmbëdhjetë vjet në pranga.
Tani babai im, i varrosur thjeshtë fare,
përmendet me nderim profesori Mato.
A nuk meriton për mizoritë familjare,
dëmshpërblim si minahedhës nga Nato?...
DY BUZË DHE DY SY
Më flasin dy buzë,
më vështrojnë dy sy,
me shikimin drejt
në një fotografi.
Mimika e ngecur
në letrën e bromurit
Më thotë, u njohëm
në Epokën e Gurit.
Pastaj sy më sy
u pamë në Lashtësi,
kur shigjetat pa zë,
na gjuajtën në largësi.
Në Mesjetë u puthëm
fshehtas disa herë,
kur shpëtuam nga shpatat,
kokat pa na prerë.
Ndjenjat në Rilindje
i derdhëm nëpër letra.
U takuam në ëndrra,
folëm me zemra.
Në Kohën e Re dolëm
të uritur nga retë,
dhe bëmë si të çmendur
dashuri të vërtetë.
Do flasin ato buzë,
Do vështrojnë ata sy,
edhe kur të tretemi
të dy në përjetësi...
MË KA MBETUR NJË MERAK
Më ka mbetur një merak,
për një zemër ku trokita
dhe kur dyert çeli kanat,
hapat m’i zvarriti frika...
Më ka mbetur një merak,
për dy buzë hapur si flutur,
kur pengova të bardhin rast,
te buza ime për t’u strukur...
Më ka mbetur një merak,
për një zogëz që fërfëlloj,
kur dëshira e uli në shtrat
dhe nga zhurmat fluturoi...
Më ka mbetur një merak
për një sorkadhe qafëgjatë,
kur më tundi cicat te hunda,
dhe u vela pa pirë aspak...
Për merake kaq të thella,
nuk ia fal vetes dot,
siç e fala herë të tjera,
kur paratë kam humbur kot...