Miresevini ne ALBPOEM.COM

Gjethja e thërrmuar në mijra yj`

Shkoi me erën

Mjegullës, shiut, dheut

Diç i tregoi për ne të dy

Përthellë trupit të pemëve

Një pyll të tërë gjethëroi

Në mendimet e mija për ty

Vjen e më ulet një gjethe

Frushullima më ndjekin pas

Vjeshta s`më le të t`harroj

2.Përtej galaktikave

Asgjë e re në qiell

po ai spektakël yjesh

po ajo hënë amazonë kalëron mbi re

mjegullnajave kaltrine, planetët rrotullohen në orbitën e vet

Asgjë e re, që prej epokës së akullnajave

që prej kohës kur Perënditë ecnin në tokë

Po ata shira të ëmbël, stuhi dëborërash

njësoj bien gjethe, digjen shpirtëra

 Në të njëjtat rrugë me pluhur

palosim çastet si faqe të lexuara

 me të njëjtin përkushtim nderojmë

secili  të vetin kopësht, lulëzuar prej djersës së kripur

Prej të vetmit rast që u pamë

asgjë s`ndryshoi në NE

s`na dolën pupla nën sqetulla

Unë në kët` anë të rruzullit

Ti në tjetrën anë

 ndjejnë trishtimin e njeri-tjetrit, si pylli ndjell shiun

(sa ujë,sa shumë ujë paska shpirti njeriut)

Kur t` mendoj

mes imazhesh pa fund,

 siluetë kalamendet mbi varr i zverdhur Bodleri

gonxhe të reja mbi lulet e së keqes, gdhendur mermeri

Prej atij çasti

rrezet e Diellit janë duar të zgjatura përqafimesh

muzgu pikturon me purpur  trajtën e zemrave

zemra sa deti

det, ku mbyten pikëllimet           

            3.Na ishte njëherë

Zambak i brishtë hibrid, nis buzkat burburon

qumësht soje, lëng sintetik thith me biberon

syçkat e ujshme pulit, njeh botën

 Rreth djepit, objekte katrorë,trekëndorë, kubikë

të zes, të bardhë, gri,të mrehtë, cinikë

Pastaj vështrimin miop, krisur linjave të thikta të arredimit minimalist

ja ngjit  një pasqyre,që ndërron çast pas çasti pamje e ngjyrë

Xixëllonja elektrike formulojnë mbi qiellin e qelqtë

 CV e tij (ai ende se kupton) dhe një ofertë:

''Nëse të duhet  një çilimi

kliko në intrenet ëëë. bebe_epruvet"

Dhe pret t`i ofrojë dashuri prindërore,

mbase një çift ufosh nga tjetër planet

 duke ëndëruar ledhat e babit hipi e puthjet e mamit silikon

rritet i programuar, obez.

Ndërkohë nga brënda kutisë

gjyshja marionetë zemërkarton

e nanuris me ninulla akustike

 e i tregon përrallën: '' Na ishte njëherë njeriu"

Mes resh puplore shpendësh të shkalafitur

thes grykëlidhur replikash “më the , të thashë”

rit  bashkëshortësh

Lehtësisht  gërmëzuam emra produktesh të pista

magjia u prish

S`je më dielli as unë qiellorja

akustika e ndohtur

s`i ngjyron zërave tinguj hyjnorë

  Ku, shigjeta vizatonte portretet tanë

me gjak të freskët trëndafili

aviten re të zeza

harku tendosur shenjave të tjera

Argument mistikësh, amëshimi

tempull romantikësh

Majëmaleve, në virgjërinë e flladeve

shqiponja ridimensionon shikimin

Të ikim stolisur me plagë

Pa nisur të gjuhemi me vetëtima dhe baltë

Këshilla dashamirëse Yllit të vogël

qielli s`do të rroposet, do ta shpëtojë dashuria

            në ndodhtë…

arka e Noes është ndertuar

                        me kraharorë të shqyer nga dhimbja

fosile ëndrrash

                        shpresa të venitura

                        gjak e djersë shtydhur

                        grimcave të yllësisë së udhës së qumështit

qielli s`do të rroposet, do ta shpëtojë dashuria

            në ndodhtë…

                        arka e Noes, hipotekuar

                        në emër të kostelacionit perandorak

                        s`ka vend për Ty, Ylli i vogël që feks njerëzishëm

                        …dhe vetë Noes i këshilluan lëndinën e barit, stërpikur me diell

hijenat përqafohen

                                    fshehur kthetrat gishtërinjve elegant

                                    klithin, vetshpallen hyjni

                                    fjala ``e lirë`` pëllcet bombë

                                    te vrima dhëmballës përgjon anakondë

qielli s`do të rroposet, do ta shpëtojë dashuria

…në ndodhtë.krahu I engjëllit t`u bëftë flatër

Dielli i së vërtetës të ndricoftë           

kur dritën të mbjellësh galaktikave të tjera

ta dallosh grurin nga egjra

            s`do të rroposet qielli, do ta shpëtojë dashuria

                        Disa Adamë

            në xhungël arsyetimesh

            s`ka liane që I lidh

            fjalë më fjalë

            të shkathët Tarzanë

            ushqehen me lule,fara

            lëng të njomë bistakësh

            premtimin e darkës

            përtypin në mëngjes

            e njëjta AND si Adami I parë

            e njëjta dhimbje për Evën

             në mes të shpatullave

            atje…në mes

            Mundem

Nën këtë qiell plot yje të shndritshëm

Plot frymë shpirtrash që vibrojnë

S'jam thjesht soditës

Në universin e pa fund jam grimcë e gjallë

Jap sa mundem

Marr sa më duhet

Me fjalën e artë

Ndjenjën e zjarrtë

Një gur që vegjeton në anën tjetër të horizontit

Mundem ta zgjoj

Ta shndërroj në trup elektik

Në Diell të vogël.

             I njejti fat

            sy më sy me pikën e vesës

            ajo  në fijen e barit

            unë në fillin e jetës

            mua flladi më puth

            atë e lëkund, e tremb

            “mbahu” i them

            “mbahu” më tha

                        …dhe ra

Bashkëshorte dhe nënë e tre fëmijëve të rritur. Kaq shohin rrugët e qytetit. Unë veten e shoh herë si dru, herë si flutur, herë si lule me aromë kundërmonjëse prej femre e njeriu te ngacmuar së brendshmi. Jetoj e vdes sipas rrethanave.

Linda me lule kumbullat, u rrita me gjirin e nënës, me ujra dëbore, ajër të ngjeshur me ozon, me xixëllonja e jargavanë. Pasi mësova kodin e deshifrimit udhëtoj në vragë librash. Miqtë e mij janë Çehovi, Dostojevski, Remarku etj.etj. dhe poetët bashkëkohës. Prej magmës që më vlon përbrenda gjetën kraterin tre gjuhëza flake:

“ Me zërin tënd ” -poezi-2005,

“ Rruga për nesër” -haiku-2007,

“ Gishti i dheut të dhembshur ”-poezi-2008.

Dhe kohe pas kohe në periodikë letrare e suplemente artisike me poezi, ese, tregime si dhe në antollogji të ndyshme përmbledhëse të takimeve poetike  në Shqipëri, Maqedoni, Kosovë e Kroaci ku kam marrë pjese disa herë e ftuar

Ky cikël poetik i titulluar “ Përsiatje vjeshte ”  është pak prej kësaj vjeshte që u shtresëzua në shpirtin tim si palimpsest ndijimesh e përjetimesh pa fund.

 Gruaja

As gur,as dru
as lule, sa zog
as fije bari s`mund të ish
lënda prej zjarri,qumështi e nektari
s`u bë krejt rastësisht AJO
sëmbimi i përhershëm i brinjëve të burrit

                      Mos prek

            mos e xhvish pemën

            s`është send i pandieshëm

            është gur njeriu i ndryrë në dhembje

            Mallkimi i gjakut të gjelbër

            gishtërinjt  t`i kthen në heje

            S`ke frikë për zemrën dënuar me heshtje

                  I njejti fat

            sy më sy me pikën e vesës

            ajo  në fijen e barit

            unë në fillin e jetës

            mua flladi më puth

            atë e lëkund, e tremb

            “mbahu” i them

            “mbahu” më tha

                        …dhe ra

Te ikur fëmijërie

Atje lart

Në mendimin e pastër

me vargje e metafora

krijuam një botë krejt tonën brilante fëmijërie

Kalamendur mbi ylberë poezie

shpërfillëm lumin, kartvizitat e dimrit

bashkuam brigjet

Sa shumë dheut i duhet Dielli

dhe ne fëmijëria

…por dita merr në të perënduar

Thirjet e shurdhëta të mishit na përplasën

lëkurës së ashpër të tokës

Udhët na shtrohen

si listë e pafund e zhubrosur detyrimesh

Me zellin e njëtrajtshëm të akrepave të orës

përsillemi piketave

As tinguj, ngjyra, flutura, zogj

As unë pulbardhë

As ti albatross

I varfër

Doja prej teje

një gjethe të vetme, të zverdhur

të krijoja gjethnajë të klorofiltë fëshfërimash

freskuese yjesh

nJë tingull

të kompozoja muzikën më lotndjellëse ,të pashkruar asnjëherë

një pike djerse prej shpirti

për liqenin e mjellmave të çajkovskit

oqean dallgësh të përflakura

me diamante, perla, korale

një kokërr gruri prej teje

ne hunusin tit ë mire,brohori hambarësh

Më servire të gjitha limitet e maskilitetit, mjeshtërisht

dhe një buqete standarte ledhash

çastin që s`lind asgjë

Të kurorëzova mbret

Të vesh kostum të shndritshëm

endur me vegjet e Penelopës

me fije imagjinate

Kulluar në ar

Këpucë të markës së fundit

Posedues shifrash uluritëse

Plazhesh e jahtesh

I varfër mjerisht

S`e njeh brishtësinë e lulemollës

S’ke qënë kurrë bilbil nate

Vetëm një herë në territorin e të marrëve

Do kridhem në vezullimet e pijes fisnike

Në fund të gotës të gjej guximin

Të dal nga rreshti

Ku të gjithë hedhim hapin uniform

Dhe do kaloj në territorin e të marrëve

Ku rend e rregulla janë analfabetë

Ku gëzimi shpërthen si verë e vjetër

Në eliksirin e pijes së fisshme

Do zbuloj Ishullin e Pashkëve

Ku ora e busulla çmenden

Në ma mohofshin vendin në rresht

Mes vezullimeve le të vdes

Si peshk i lumtur në korale

Se rron kush rron

Sikur dhe vetëm për një ditë në territorin e të gjallëve

           Unë vetja tjetër

Ajo është lënda unë brenda saj

Herë e mbështjell si një mantel

Herë qëndroj heshtur përmbi të

Dhe e kundroj

Se si firon, numëron eshtrat dhe i rendit

Dhe formëson sërish strukturën

S'ka faj

Udha e Sizifit pluhur e gurë

Pas çdo fitoreje një tjetë kurth

Shkrihem me të, e puth e qaj

E fajësoj dhe e mallkoj

E lë mbi shtrat dhe ku më thërret muza iki larg

Dhe kthehem prap

Unë fluidja

Unë e magjishmja

E perëndishmja

      Në udhëtim

S'jam si dje

planet i ngrirë

trukuar bukur e mirë me ngjyra e gjeste

blerë lirë në shitoret e etikës

Hedh hapat mbi gjethe të rëna

pa dhimbje se ato vdiqën

Dhe ato vetë flakërijnë nëpër erë e heshtin pellgjeve

sikur e dinë

se në mos zogj

 do bëhen ujë

dhe pranverën a ardhshme

përmes trupit të pemëve

sërish do bëhen gjethe

e do mbushin ajrin me pëshpërima të klorofilta 

S'jam si dje

sot udhëtoj si këngë, si lumë,si gurgullimë  

Shkaku?

Dy sy qiellorë brenda meje

                                   Në erë

Asgjë s'kujtoj nga peizazhet e para njëmijë viteve, kur isha pluhur

As se si u gjenda në largësitë astronomike të relievit të përthyer të trupit të babait

E me sa mund më mblodhi pikë-pikë me rrembat e gjakut

kur mendoi të ndertonte mbi shpatullla çerdhen e zogjve të vet

As se si u bëra zemra e Big Bengut që i plasi nënës në zgavrën e barkut

Me xixëllonja e aroma jargavani parfumon në kujtesë koha

kur rritesha si flutur, duke djegur flatrat ditë e  duke i endur natën më të bukur

Herë flakë e zjarr, herë borë e akull

Herë e vdekur shkoj në funeralin tim

Rimishërohem në stacione dashurish

Në vragë dyshimesh udhëtoj

''Kush jam, ku shkoj?''

Si unazë Saturni më rrethon një magjepsje mashkullore

Si zë përherë në erë

Dhe ndihem femër

Frut egzotik, me aromë dhe shije njeriu të mirë

Përshpirtje me gjethe

Të dashurit tanë të vdekur janë këtu

Ati im, Njeriu yt, dhe nëna ime gjithashtu

Kujtoj një vjeshtë teksa mundohej