Një pirg me gjethe ti bënte zap me fshesë të bredhtë
Ato si gjuhëza flakësh e qerthullonin, i masnin shtatin
Ajo dihaste ,bënte pirueta si balerinë
Era i rrëmbente frymën e zëshme dhe lahurinë
Ja, tek e shoh
Statujë të ajërt në shtjella gjethesh
Zëri i saj janë këto tinguj e ngjyra vjeshte
Të dashurit tanë të vdekur janë këtu
Dhe nëna ime gjithashtu
Se është kjo vjeshtë
Dhe kjo vjeshtë
Eshtë gjithësia e paskaj
Sepse jam unë
Shigjetë e flakur e harkut të saj.
Mundem
Nën këtë qiell plot yje të shndritshëm
Plot frymë shpirtrash që vibrojnë
S'jam thjesht soditës
Në universin e pa fund jam grimcë e gjallë
Jap sa mundem
Marr sa më duhet
Me fjalën e artë
Ndjenjën e zjarrtë
Një gur që vegjeton në anën tjetër të horizontit
Mundem ta zgjoj
Ta shndërroj në trup elektik
Në Diell të vogël
Kaq pak Tiranë
Në rrugë e sheshe, kafe e pub-e, periferi e ministri
Si duhmë province nëpër urbanë
Të ngulen në brinjë, si rërë në retinë
Minifundi-xhubleta, plisi-kasketa, fisi -murrizi
Se gjen pak Tiranë prej dheu të butë
Në Tiranë kanë zbritur malet me gjithçka
Me doket e risitë
Me kafen nën gju, fishekun në pajë
Me burra e gra, fëmijë e pleq, engjëj e dreq
Pak Tiranë fjalëurtë se gjen
Në të gjitha dialektet flet
Huri e guri, grushti e pushti, leku e gjerdeku
Gjuha zyrtare e mir[keq]kuptimit
Me kanun është zgjedhur gjuha e ma[ha]leve
Klithma fasadash të qelqta, billborde, gazeta
Antena flugerë në erë
Të ngulen si spica në shqisa