ME TY
I vetëm ndihem larg teje,
dhe veset fillojnë të ngrejnë krye.
Me ty, bëhem me krahë,
kapërcej male, kodra…
Me ty, mund të kapërcej edhe yje.
Në natën e ndërrimit të viteve
Në natën e ndërrimit të viteve,
dua të kem zhurmë,
pije pafund.
Në natën e ndërrimit të viteve,
dua të kem edhe borë,
mundësisht dhe pak hënë.
Në natën e ndërrimit të viteve,
dua që…
gjithçka të shkëlqejë si vesë.
Ju lutem:
Në natën e ndërrimit të viteve,
mos më shkruani pa adresë!
KUR TË IKËSH
Kur të ikësh,
Portën lëre hapur
Të shpresoj se do trokasësh përsëri
Edhe pse e di që kurrë më,
kurrë s’do të kthehesh ti.
Kur të ikësh,
Gjumin mos ma prish
Të të shoh në ëndërr si një zanë
Edhe pse e di që ne të dy
Kurrë s’do të jemi pranë e pranë.
Kur të ikësh,
Hape një dritare
Të t’i shoh në qiell ata sy
Edhe pse e di që kurrë më
Kurrë s’do të shihemi të dy.
Kur të ikësh,
Ec ngadalë
VETMIA
Pak orë na ndajnë nga ndarja e viteve
Një Vit i Ri troket në prag
Në një qytet të dashuruar
Sa afër jemi dhe…
sa larg!
Vetminë tonë mes njerzve ndajmë,
Mes njerëzve heshtim, mes njerëzve qajmë
Marazin tonë as shiu s’e ndreq
Sa keq më vjen,
vërtet,
sa keq.
Vera e kuqe dhe rakia,
Na shpie në një botë tjetër
Po s’vemë dot atje ku duam
Tek dashuria jonë e vjetër.
MJER!
Mjer…
Kush më parë një tjetër nuk deshi
Nuk qau me lotë e pastaj nuk qeshi
Mjer…
të papjekur qershinë kush s’e provoi
E ëmbëla, e bukura, më pas e hidhëroi
Mjer…
kush do fronin pa u rrëzuar prej kalit
Mjer ajo çupë që s’u puth prej djalit.
LUM!
Lum ai,
që pret Diellin pas territ të natës
që mishin e ha pas supës, sallatës
I lumtur ai,
që dhimbjen e ndarjes e kaloi një herë
Ai,
që pas dimrit kërkoi pranverë.
Lum ai,
që prej dallgës pak ujë kapërdiu
Ai që të djeshmen nga memoria s’e fshiu
I lumtur ai,
që gaboi dhe nxori mësim
Ai që humbi betejën dhe u kthye si trim.
NËN DUSH
Kur të shihja nën dush,
nën dush, në vaskë banje,
parfumoje erë shampanje.
Bukuroshe faqe prush,
Nën dush!
Nën dush moj mëkatare
Se ç’m’i more mendtë fare
Kur të shoh i përvëluar
Hiret e tua zbuluar.
Nën dush, moj port’ e fatit
Se ç’më ftove drejt mëkatit
Nën dush moj shtojzavalle
Herë më vdiqe e herë më ngjalle.
Nën dush!
Në atë të shkretë vaskë,
Kokë e këmbë në shampanjë
Ah, të vij të bëj një banjë!
Bashkë me ty të jem i dehur
Her’ i gjallë, e her’ i vdekur
Në u ngjallsha ndonjëherë
Me shampanjë a me verë
Do të vij moj faqeprush
Të të shoh, a je nën dush!
MOJ MIKE
Rrije ulur,
në karrige,
moj mike.
Këmbë mbi këmbë.
Më pije duhan përballë meje.
Unë,
Rrija në divan dhe të vështroja.
Të vështroja, të vështroja, të vështroja…
Ah, sa shumë do të doja…
Jo të rrija dhe unë në atë karrige,
Po ti të vije moj mike.
Ta lije atë karrige
Atë karrike dhe atë farmak duhan,
E këtu, me mua të vije
Tek ky i butë divan.
E të më shtrije…
Gjerë e gjatë të më shtrije
Me atë afsh dashurie,
Me atë frymë perëndie,
Me një vrull prej çmendurie…
E në u zalisça, moj mike,
Të jem bërë i verdhë ftua,
Mos nguro e mos prit shumë
Po të hidhesh përmbi mua
Të shtrëngosh buzët e tua
Përmbi buzët që po presin
Paskëtaj lumtur të vdesin.
Vetëm pak më rri dhe ikë
Ikë, mos u kthefsh më kurrë!
Nuk të shoh dot më, moj mike,
Këmb’ mbi këmbë në karrige!
O MOJ DEGA E BORZILOKUT!
Mund të shkojmë ku të duam, mund të vemë dhe në hënë
Po sado larg që të jemi, s’e harrojmë dot fshatin tënë.
Mund të vemë nëpër shkolla dhe të dalim të shkolluar
Po në fshat do vijmë prapë me një shpirt të përvëluar.
Se është malli i vegjëlisë që na mban me gas e shpresë
Që e mban njeriun gjallë, që sa lind, gjersa të vdesë.
Janë gurët e sokakut dhe pemët që kemi hipur,
Janë brigjet dhe përrenjtë ku ndër ferra jemi grisur.
Ka qytete shumë të bukur, plot me vila e makina,
Ka dhe fshatra të qëndisur, por asnjë s’ësht’ si Kosina!
Ndaj të jem edhe një herë atje poshtë, tek kaçk’ e kishës
Të ngre bedena me lënxhe prej qiparizit dhe pishës.
E të kthehem i gëzuar te çesma e fshatit tënë,
Ku ndrin uji i kulluar, ku ndriçon e buk’ra hënë.
Të shoh kishën tonë të vjetër që është krenari e fshatit
Të ngjitem rrugës përpjetë për tek kodra e shën Thanasit.
Dhe të vete nëpër dasma, ku kërcejnë djemt’ e hazdisur
Të shoh çupat bukuroshe me fustanë të qendisur
Të ngre nusen në valle, duke i hedhur një pesqinçe
Të nxjerr këpucën prej këmbe dhe të pi rraki kosinçe.
Të gëzohem kur ta shoh, që tek porta pret të dalë
Të vrapoj si i marrosur, siç vrapon i buk’ri kalë.
O moj rrugë e fshatit tonë, që ndriçon në dritë të hënës
A s’më shpie dhe një herë të mbush ujë tek çesm’ e Dënës?!
E në qoftë mot i thatë, tek burimi s’pikon fare
Të marr kënaçen në krahë dhe të shkoj në Kavastare.
Të bëj kanalin me baltë, të nxjerr ujë tek Laseja
Siç e bënin gjyshërit tanë, siç e bënte Nafizeja!
Atje, ku hazdiset qengji, ku vërret i trembur keci
Ku bëhet paçe me uthull, ku përdridhet kukureci!
O moj dega e borzilokut që më fal të bukur erë,
Që lëshon farën në vjeshtë dhe ma çel prapë në pranverë!
Kthemë, kthemë dhe një herë!
Të provoj të ëmblat shegë edhe dardhët e goricës,
Të mbledh mare për rraki nëpër kodrat e Mokricës
Të vadis misrat e lartë, që janë mbjellë tërë fushës,
Të kullos unë bagëtinë lart nga kodrat e Zleushës.
Të ulem nëpër sofate, ku janë ulur pleqtë tanë
Me tespie nëpër duar, pijn’ kafe e grijnë duhanë
Në më zëntë gjumi i rëndë, gjumi i gjatë të më zërë,
Tek gorica, tek Vëlltori, ku po fle një fshat i tërë.