GRIGOR JOVANI
Vjersha
Livadhet e shkreta
Ka kohë,
që nuk shkruaj më vjersha.
Ngjajnë të shkreta,
livadhet e djera,
në fletore dhe blloqe.
E ç’u bë?!
Këtu ka kaq kohë,
që s’kam bërë dashuri,
me time shoqe.
Lufta për mbretëreshën
Si anije lufte torpiluese,
kërkon të çajë nëndetëset
gjuha ime,
gardhin e shtërnguar
të dhëmbëve të tua inatçore,
pas të cilit fsheh gjuhën,
mbretëreshën
e flotës tënde detare.
Në e shpërrthefsha një herë
bazën e mbyllur
të gojës tënde krenare,
mbretëresha
do më bindet pastaj,
si manare.
Për shkak të harresës
Një bletë,
mes fletëve të blirit,
harruar.
Pret bletërritësin,
për ta pickuar.
Manastiret
Ngjanin me kodrat e bregdetit,
me nga një manastir në majë,
gjinjtë e tu të shtrënguar,
tek u shtrive mbi rërë.
Makar të isha eremit,
të lypja strehë në manastir
dhe të kungohesha me verë.
Vargjet
Bëni qetësi!
U lodhën vjershat e mia,
të shkretat!
I zuri gjumi,
të shtrira mbi letrat.