Bashkautorësi
( kafeja e përcjelljes)
“ A mund t’i bënte Zoti tërë krijimet i vetëm”?!...
Tani, në vargjet e fundit të librit tim
më lindi hija e dyshimit...
Më ndje, o Zot i vërtetë, asnjëherë tjetër,
nuk më ka tunduar kaq mundimi i krijimit.
Se, si Zoti dhe Unë, edhe Ti, o njeri i mirë,
Kemi bërë e do të bëjmë krijime përherë:
“Krijoni dhe ju!-na ka thënë Lavdiploti, -
jini zotër të lirë “.
Pa krijimet njerëzore bota jonë
do të ishte një hapësirë bosh pa vlerë.
Dhe kështu, Bota u përmbyt me kaq krijime,
Si janë dhe sa vlejnë ato, unë nuk mund të flas kot,
E di mirë, s’arrij dot atje lart,
e, s’është puna ime,
Veç autorësinë e këtyre krijimeve,
ende s’po e kuptoj dot...
Se, i vetëm s’mundet t’i ketë bërë Zoti
tërë ato krijime me” kurorë”,
Domosdo, do të ketë pasur edhe ai një Zonjë,
si zonja ime,
Dhe, natyrshëm, me atë, të dy,
janë edhe bashkëautorë;
Të dy zotër dhe “mjeshtër të shquar “në krijime.
I lodhur e i djersitur nga krijimet e mundimshme
Zoti, nuk kishte kohë të pinte as ujë:
Zonja Perëndi djersët ia fshinte
dhe qiqër i rrinte më këmbë plot përkushtim:
Veç të tjerash, një kafe, a një çaj,...
dhe supën të ngohtë ia shpinte në punë,
pa pushim, gjer në përfundim.
Pastaj Zonja Perëndi, njësoj si zonja ime Shpresë,
I paska thënë:“Mjafton emri i burrit tim zotni.“
I Madhërishmi paska heshtur dhe ndodhi një”harresë”,
Dhe në heshtje, tërë ato që u bënë,
mbetën me një autorësi.
Falmë, o Zot, po unë do të bëj pak ndryshime:
S’mund të harroj e, do ta shpall bashkëautorësinë:
Gjithçka që kemi ne: krijesa dhe krijime
(natyrisht, edhe në ato pak poezi, )
Jemi bashkëautorë: Unë dhe Bashkëshortja ime.
Dua të më besoni – që njerzit dhe Ti, Zot
të mos më quani herezi.
Tani ç’kisha në zemër, të gjitha ua kam thënë.
Mëkatin e Adamit do ta mbart mbi shpinë:
“...s’mund të rri dot pa Grua e pa Nënë,
Si bir i Adamit do të vazhdoj ta dua Perëndinë. “
Flasim me Hyjtë
Zërat tuaj vinë nga larg,
Kapërcejnë qiej e yje,
Vinë nga lart si kristalë të thyer,
si mot i ngarkuar...
Zërat tuaj ndihen kaq pranë
të butë,
të ëmbël,
më të njohurit në botë ata janë.
Vinë larg, nga një pikë e globit,
Diku, aty, afër Nord-Polit.
Nga lart,
që nga lashtësitë,
kemi folur vetëm me hyjnitë.
Tani?!...
Ndodhi dhe kjo çudi:
s’i veçojmë dot këto zëra:
Janë fëmijët që kemi në mërgim,
Apo ata qënkan bërë Hyjni?!
Sytë e një Nëne si retë e shiut:
Mall i përvëluar ata lot;
Sa fjalë na mbetën në fyt,
nuk u thanë,
por, edhe nuk i kapërdimë dot.
Ndodh kështu, vërtet,
Kur me fëmijët e me Hyjtë flet.
Pesha e mallit
Jam udhëtar i rrallë me avione
dhe kam emocione:
Shkoj larg, në Veri:
( kohë emigracioni... )
Kaq vjet pa u parë
Me fëmijët e mi.
Kontrollet e rrepta në aeroporte
Matin mbipeshat.
(s’lejojnë mbi njezatat.( 20 kg))
Kontrollorë të akullt:
Nuk e kanë bagazhet e mia superpeshën sot.
Kurrësesi.
Kontrolli juaj është i kotë:
Këtë peshë malli
Askush s’ma peshon?!
Ndoshta,
po të matej
do të ishte qindra ton,
e, nuk mund ta mbartte dot
asnjë avion.
...pranë Dodonës
Çamëri:
Kaq mjegull të kanë hedhur përsipër
e nuk mund të të shoh mirë:
Të kam përballë e copa-copa të gjej:
Një copë këtu e një tjetër andej.
Ç’u bë dielli yt 100 e ca vjet?!...
Në sa copëza u thërmua që çamët e morën me vete?
Kam ardhur të të shoh,
e t’i falem edhe një herë Dodonës për ty.
Plagë e pambyllur që rrjedh
nga zemrat e nga sytë.
Çamëri,
siç mban midhja margaritarin brenda zemrës,
Orakullin e Dodonës ende
brenda zemrës tënde e mban dhe ti.
Ç’thotë Orakulli i famshëm?...
Nuk parashikon më profeci?!
Flijimet që i ke bërë ti vatrës tënde
i kapërcejnë flijimet e Perëndisë.
Ç’bën ai Orakul, pse hesht!!...
Mos edhe ai vetë
është bërë fli e lakmisë!!
Folë, Orakull i Dodonës!
Çamëria
dëshmitar më hyjnor s’mund të ketë.
Froni i lartë i Baba Tomorrit rron e flet.
E bija e tij, Dodona, ka shekuj që hesht...
Kush arrin të mbyllë gojët e Orakujve,
genin hyjnor s’mund ta ketë.
Folë, Dodonë!
Të iki mjegulla e dielli të ngrohë pjesën e vet.
Mos e qortoni më...
Mos e qortoni më, o njerëz Evën e Adamit!
U binda, është pa faj...
Tonelata mëkati padrejtësisht
kot ia kemi veshur asaj?!
Ç’gabim bëri e Mira Evë, më shumë se Unë dhe Ti,
ç’bëri më shumë
edhe nga Ata që këto na i thonë?!
“ E paska mashtruar Djalli “(?!)
Po Ai i mallkuar s’ka tjetër punë...
E thirrje të tilla ka për të na bërë gjithmonë.
Tërë kohën dy pyetje vet-vetin na i kanë trazuar:
Pse qënka faj njerëzor të lakmosh “Mollët e ndaluara!?...
Kush e mbushi Botën me kaq shumë nga këto të bekuara?!...
Mos e qortoni më Evën, nuk është mëkatare, jo.
Më thoni: Pas asaj,
Cila grua, perëndinë e burrin e saj e deshi, si ajo?!
Eva dhe unë s’jemi më fajtorë për këto “mollë”,
pas kësaj,
Të tjerët janë të lirë, ta pranojnë,
apo të vazhdojnë ta bëjnë atë me faj.