Fëshfërima jote
Ti erë që fryn
Vallë mos vjen prej malit tim ?
Ti këngë që vjen prej buzëve të saj,
Mos i shkund degët manit tim?
Ti mollë e mbetur majë degës
Mos do kalosh dimrin gjer pranverës?
Të jesh
Të jesh lis e të mos tundesh
Të jesh mal
Të presësh rrufetë.
Të jesh këngë të digjesh zërave
Të jesh zog e të çash retë
Të jesh lumë e shtrati të dridhet.
Hastar i horizonteve të jesh,
Qepallën e udhës së shpirtrave të qepësh.
Drini i bardhë
Shaminë e reve të trazuara
Mbi vetullën tënde hedh stuhia
Dhe malet përreth majat i ulin
Shkëlqim të bardhë viteve të mia.
Ti gjithmonë rënkon I zgjuar
Thellimave zhurrmave të thella të tokës.
Dhe unë vij sa herë i vonuar
Me hallet e dhimbjet e kohës.