Miresevini ne ALBPOEM.COM

Iku drita, iku gazi

(Kushtuar nënës time të dashur)

Nëno moj, ku e heshtur ri ?

Nëno moj, ku fle me frikë ?

Brenga që te djeg thellë në gji,

Ti derdh lotët pik’ e pik.

Dhe në gjumë kur ti bie

Nuk harron që të falesh

Prej këtej pot ë flas , dije,

Zemra me lot lahet.

Shikon fotografinë time

Dhe malli më shumë të merr,

Bie në endrr’ e mendime,

Pres të trokas  në derë.

Del në rrugë dhe hedh vështrimin

Me të zeza kokë e këmbë,

Mallkon fatin e mërgimin,

Që të lanë “kërcure nënë” !

Pret me ditë e pret me muaj,

Të kthehet djali nga mërgimi,

Ky “tallaz I kohës bushtër”

E degdisi prej mjerimi !

Ule një dor’ e ngre një sy

Kërcet zemra nga marazi,

 Se me djalin nëno ty

“ Të iku drita, të iku gazi”!

                                    1994

Nata

Natë…oh sa shumë natë

Kudo nuk pipëtin asgjë

Neonët në qytet flenë të lodhur

Të vrarë nga heshtja e madhe.

Pemët dremisin në vetvete si fëmijë

Rrugët dhe shtëpitë kanë rënë në qetësi

Në tokë kudo ka zbritur errësira

Dhe lart yjet shkëlqejnë me mijëra.

Natë….Oh sa shumë natë!

Perëndoi fundi I një dite

E mbuluar me derte e halle

Fle natyra,flejnë njerëzit, flejnë

Nata kudo ka hedhur vellon e madhe.

Korçë, 25 prill 1995

1979 – 1997

Lindi në Korçë me 14 shkurt  1979 në një familje intelektuale.Që në vogëli  pasioni i tij ka qënë piktura dhe poezia. Ishte ne vazhdim te studimeve për pikturë në shkollën e mesme artistike “Tefta Tashko” kur në vitin 1993 së toku me familjen emigruan në Selanik të Greqisë. Ketu krahas studimeve në shkollën e mesme , vazhdoi studimet në një shkollë private për pikturë. Me 26 korrik te vitit 1997, në bregdetin e Halkidhikisë, ku me një grup piktorësh kishte shkuar për pushime një javore, u nda krejt papritur. Pas vdekjes së tij janë hapur tre ekspozita me punime në pikturë ku spikat talenti i tij dhe janë botuar vëllimet me poezi : “Si gjithmonë në shtegëtim”, “mall për nënën” , “ Ja ku po të shkruaj” , “Atë natë”.

Një yll….

U shkëput nga qielli një yll

Dhe mori me vete dritën e tij,

Të tjerët nga dhimbja u shkrin,

Se e deshën me shpirt krijesën e vetë

Të lindur e rritur si fëmijë.

                        Maj, 1995.

Harroje

Të lash të vajtosh e përvëluar

Për t’I mbledhur kujtimet më të shtrenjta,

Në pikën e lotit, ku brenga e mallkuar,

Të djeg dhë të gryen përbrenda.

Dhe nëse më kërkon patjetër do më gjesh

Në një pasqyrë, lumë a det,

Ku gjurmët e afsheve do t’I lesh,

Të pacënuara për jetë e mot.

Por koha erdhi të them : Harroje !

Atë që zemra kurrë s’ka për ta shkelur,

Për atë që me zemër e dëshiroje

Ti ishe si dikur e çelur dhe e qeshur.

                                               1994

S’më lanë

O nënë  s’më lanë të mbijetoja

Po më flakën si lule e vyshkur

Më hodhën larg në një greminë

Që të mos shoh vendin tim.

Shkova larg vendit tim

Larg….në të shkretin “emigrim”

O baba….O nënë….o nënë….

S’më lanë ta çoja fort zënë !

Selanik, 20 prill 1997

(kjo poezi eshte testament i fundit i poetit 18 vjeçar.Pas tre muajsh humbi  jetën.)