Gjuha dhe faqja
Llapi gjuha plot një orë. -Po kjo ç’do, u nxeh një dorë Dhe shuplakën nis për të, Po shuplaka faqen zë. Krisi faqja, u përflak: -Pa dëgjo, moj gjuhëz pak: S’e kuptoj ç’bëhet kështu, Kush llapi, kush hëngri dru.
Piruni dhe daullja
Në buzëmbremje bisedonte, Me daullen një pirua: -Në dasmë më kanë ftuar sonte A po vjen dhe ti me mua? Ç’ke që rri kaq e trishtuar, Hape gojën, ç’ke keshtu?! -Si ç’të kem, ti e gjen shtruar, Kurse une shkoj të ha dru.
Dhëmbët dhe stomaku
Dhëmbët me stomakun, Bisedonin shtruar: -Ç’të lemë, ne or mik, Ti ke për të bluar. Pos’të ndihëm ne, S’mund të punosh kurrë, Bashkë me motrën gjuhë, Thyejmë edhe gurë. Tund kokën stomaku: -Ç’më thoni kështu, Po s’lëvizën këmbët, S’ha as unë, as ju.
Kopracit
Epitaf mbi varr, C’të të shkruaj unë? Një fjalë e ke pak, Dy fjalë i ke shumë. | Bujar Muçaj lindi në Aranitas të Mallakastrës më 22 mars 1959 dhe u rrit në qytetin e Patosit.Ka botuar për herë të parë në shtypin shqiptar ne vitin 1975.Në përgjithësi i ka tërhequr vëmendjen humori dhe satira.Eshte prezantuar mjaft herë nga Televizioni Shqiptar dhe media lokale.Ka fituar çmime në konkurset e zhvilluara në Fier dhe është fitues i dy çmimeve të para dhe të dyta të organizuara nga gazeta “Tribuna” dhe shoqata ‘Drita” si dhe nga shoqata “Nënë Tereza” në Greqi, ku punon e jeton.Ka botuar këto libra:”Kur dhëmb jeta” nga shtëpia botuese “Gutenberg”, “Piruni dhe daullja” nga “Skënderbeg books”, “Miku nga Skandinavia” nga “Ymeraj”. “Drejt Evropës” dhe “Kur puqen huqet” nga “Diva” Miku
Për darkë sallatë i vunë mikut, Spinaq të skuqur në mëngjes. Dreka: Turshi me lakër gatitur Rëndë krekosej në tryezë.
Më falni, tha miku, po ngrihem Në hall të madh iu vura vërtet: Ku është kopshti, a mund të ma thoni, Se po shkoj të kullos vetë. Bosët
Dy bosë bisedonin një ditë, Tregonin si i vunë pasuritë. -unë, fryhej i pari, të më besosh, E nisa, kur s’kisha në xhep asnjë grosh.
-kurse unë, hidhet tjetri duke kthyer një birrë, e nisa kur s’kisha as xhepa, këtë ta dish mirë.
Qafa dhe këmbora
Ç’të kanë qesthur, moj e shkretë, Si duron e nuk po flet, Iku bukuria, vate… Qafë manari, kaq e p;ate. Ia kthen qafa më në fund: -Ty këmborë, kush po të tund?
|