Theodhoraq Ciko   S'di ne humb a fitoj
Ne kulm te ngazellimit
Dhimbja ngul kunjin e flamurit
Valviten ngjyrat e mashtrimit
Troshitje trurit i sjell ky « fllad »
Sfilitje i dhuron shpirtit
Gungacet brenga kane zene radhe
E zemra dot s'i mban
Enderr-perrallat,iluzionet flene bashke
Dhe mali hall mbetet mal
Eh, une gjahtari pa arme krahut
Ne dore nje pene shtrengoj
Me germa e leter qellova kete bote
Dhe s'di ne humb a fitoj.
Nate poeti
Zgjuar,pervecse ndjesia me dremit
Yjet,hena pertace lozin para syve te mi
Shkruaj,megjithese kjo me trondit
Imazhet e se djeshmes ha ne vetmi.
Kjo punishte e trurit gatit
Pentagramin e muzikes sime hyjnore
Radhis germa,me ar i vesh e cdo gje ndrit
Ne erresire ngelen netet e mia tokesore
Ji nje pikes drite ....
Me kot kerkova ndihmen e miqve
Te rikrijoja ekzistencen e shpirtit tim
Ata me habi me hidhnin veshtrime
Dhe me qetesi aprovonin te vjetrin deshtim.
E cfare do te sillte ne fund te fundit
Rikthimi im, te ri pikellim
Mos valle sjellja ime e kundert
Do krijonte te miqte e mi tjeter qendrim.
Ky ravijezim mendimi i thuket
S’mund te cele kurre iluzion te ri
Me kot i sikletos te afermit dhe shoket
Jo, burgimi im s’ka kufi.
Suksesi im profesional, skelet me duket
Gongalla varur neper kremastare
Te dashur miq, eshte faj i perbashket
Dhe pse une ju dua njesoj si me pare.
Me kot kerkoja rikrijimin e ekzistences sime
Vepro, i thashe vetes pa asnje lloj detyrimi
Dhe ji nje pikes drite ne kete erresire te tmerrshme
Hamendesimi qe gjithshka s’eshte ashtu, le te vdesi.
Pra rinovimi ekzistencial
S’mund te pranohet lehte
Ne jete duhet nje parim proverbial
Te gjithe ti bindemi moshes dhe karakterit vete.
Asnje nate s’eshte pa fund
Edhe kjo nate s’eshte pa fund
Ende bashkebisedimi s’ka nisur
Me vellane e gjumit, vec endrra
Kordhe mprehur me tund
Dhe drita e qiellit me zgjon
Nga ai gjume i fundjetshem
Ne kete mengjes te plakur
Nje sembim i vjeter nga betejat e neteve
Me therr dhe me shpejtesi marr aparatin
Tensionin mat dhe tabletat ne caj i hedh
Dritaren cel dhe shikimin
Si nje rrobe te lare e ndeh ne horizont
Ndjesi shpirti, se di apo shfrim eshte ky?
Ndersa kolla me shpon e me shpon
Dhe perzihen endrrat e shkuara
Asnje nate s’eshte pa fund
Reumatizma, mushkeria, spontilatroza
Kotesia e mendimit qe patjeter te mund
Rufis cajin dhe mbyll dritaren lehte
Shtrihem perseri, mbulohem ne rroba
Perjashta, si asnjehere ben shume ftohte
Dicka shfletoj e pres, pres qe te vije nata
(Korce, 2007) |