 .
A duam vërtet?
A duam të jetojmë,
Kur në humnerën e ferrit
gjakun tonë derdhim,
kur vrasim dashurinë
dhe si statuja nderojmë skeletin!
A duam të jetojmë,
Kur mëngjeset mbysim dhunshën
në orgjinë e natës së nëndheshme
dhe lëmë mbi ne të fryjë
era e shpirtit primitiv!
A duam të jetojmë,
A duam të jetojmë vërtet,
ndërsa lakmia e pafund
jehonën mbyt në terr?
Përgjigjia po pret atjeeee
Mall
Eshtë e çuditshme ndoshta,
por s’është asgjë e largët,
nuk është asgjë e vjetër,
dhe s’është as vend as emër.
Eshtë pasqyrimi që luan me mua,
kush u jep dritë ndjenjave të mia,
është malli për buzëqeshjen time
të harruar edhe pse kaq pranë..,
por përsëri s’e kam.
Pafundësi
Jemi të vonuar në mbretërinë e yjeve,
apo nxitojmë mbi hipotezat dhe iluzionet tona?
Jemi ku besojmë dhe duam të jemi,
apo shtyhemi pa kuptuar kush është e jona?
Pavarësisht nga kjo,do të gjejmë më shumë nga ç’kemi
dhe do të jemi ç’farë s’mundëm të kuptojmë!
Do të nxitojmë ta kapim,në pafundësi…..
|
Ka lindur në Korçë, njëri prej qyteteve më të shquar, për vlerat njerëzore, kulturore dhe artistike.U rrit në një familje me ndjenjë të thellë atdhedashurie..Librat do të mbeten bashkëudhëtarët e saja të përhershme.Në fillim të viteve 90-të,u vendos me familjen në Chicago(Illinois),ku banon edhe sot. Përjetimet e një emigrimi të vështirë,do të linin tek ajo gjurmët e veta. Mbi këtë sfond dhe shumë larg dashurisë se saj të përhershme për vlerat që kishte lënë pas, morën formë librat;”Pafajësia e Largimit”,një përmbledhje me poezi dhe prozë të shkurtër, më pas dy novelat,”Në krahët e një ëndrre” dhe “Ishulli i palmave” e së fundi, novela”Hija e vetes”.
Vetëm në mendjen time
M’u duk se dëgjova melodinë e dashur
mbi udhën e shkretë,nëpër pyllin e errët!
Shtrihet para meje bardhësia pa fund
ndërsa trungjet të ngrirë,brenda saj flenë.
Këmbët po më çojnë andej ku unë them jo
dhe nuk di,kujt i kundërvihen,kujt?
Po luftojnë me mua,me erën apo ndjenjën?
Me asnjërën prej tyre
m’u përgjigjën tingujt.
Ato po ndjekin këngën!
Ashtu më gjeti dielli mbi udhën e bardhë,
nëpër pyllin e ngrirë,ngrohur nga një ëndërr.
Kujtova Lejlekët
Shtegëtonin larg,për t’u kthyer sërish
lajmëtarë të stinës së ngrohtë
atje,tek foleja e vjetër mbi kulmin e shtëpisë.
E njihnim njëri tjetrin dhe prisnim,
përshëndetjen e heshtur,pas fjalëve të dimrit.
Kam vite pa i parë,
por i kujtova sot,
kur mbi ngrehinën e re
fluturoi gjatë një zog.
Kush ishte heroi
Pyeta veten heshtur,para një bashkësie shkronjash të arta,
që formëzonin përjetësine e mijëra emrave
Mbi ftohtësinë e një mermeri të zi
Mbi shfajësimin e vonuar të pavlerë
Mbi firmën e bukur të një koloneli
Mbi krenarinë e shkelur të një presidenti
Mbi buzëqeshjen e ngrirë në sytë e fëmijëve
Mbi dashuritë e vrara netëve
Mbi idealet pa zot,mbi urrejtjen dhe vdekjen
Mbi misterin e së djeshmes
Mbi frikën e së nesërmes
Mbi besimin e çmendur,tek lavdia e një beteje.
Kishin humbur të gjithë
Në një fitore imagjinare.
|