POETËT
Ja ku jemi sërish këtu
në tryezën magjike të poezisë
korifejtë plot vargje si dikur
për hallet, dertet e dashurisë.
Ah, këta poetët e pagjumë
me vargjet dashuruar
çdo mbrëmje rrëzojnë qeveri
si gruan kur s'e kanë vargëzuar.
Ah, këta poetët e pabindur
që s’rrinë dot pa lënduar
miqtë plangprishës të sovranëve
e dinë
prej tyre kanë për t'u urtësuar.
Ah, këta poetët e pavdekshëm
fanarë që kurrë s'u shuan
burim i pashtershëm, shpirti i tyre
prandaj dishepujt s'i mohuan.
ME KAVAFISIN
Në mëngjes herët
qyteti i pafund
i drejtohet heshtjes.
Jeton pagjumësinë shekullore
mbushur me histori.
Në ballkon tek rrija
padashur e zgjova
Kavafisin me vargjet e tij.
I kërkova poetit një nder,
bashkë të shkruajmë ca poezi.
Qyteti e di se kjo heshtje
është një çast pauze
kalimtare
që i duhet agut kokëshkretë.
Zhurmë avionësh guximtarë
çajnë qiellin e qetë,
zhurma hapash në rrugë
po e zgjojnë
qytetin plot jetë.
Athine korrik 2009
Fjalë të heshtura
Te dua ishin fjalët që
Fshehtazi, pa zë
Shqiptuan buzët e tua
Atë mbrëmje.
Buzët e tua të njoma
Nga buzkuqi rrezatues
Që lehtas i kishte prekur
Pa i lënduar .
Ato fjalë si fllad mbrëmje
Nuk munda t’i ndal dot.
Edhe pse të heshtura
Me forcë u përplasën
Tek të miat, si ajri i acartë
Kur ngrohtësia hutaqe
Nuk e pret.
I lexova në buzët e tua
Plot trishtim, por të etura
Për ndonjë shkëndijë
Zjarrndezëse e që avull
Do të nxirrnin vrullshëm
Kur pasioni të merrte jetë.
Por tash ato fjalë nuk kanë
Më vitalitetin delikat të moshës.
Kanë mbetur jetime tek të dy.
Ngjajnë me oxhaqet që dikur
Tymonin, zhuriteshin nga vapa
E tash të akullt, të vetmuar
Dergjen në hapësira të shkretuara
Të rreshkur nga kujtime pa ngjyra
Që fati u rezevon. E dinë se fundi
Nuk është i largët, herët a vonë
Zhbiruesit do të shpojnë vrimat
E shpërthimeve të lamtumirës.
Lule e agimit
E di që një ditë dhe ti do ikësh
prej meje, ashtu si zogjtë në arrati,
lule e pranverës plot jetë,
plot shpresa,
lule e agimit të freskët
lule e agimit të ri.
Disa e quajnë braktisje,
disa ndarje, të tjerë guxojnë më tepër,
e quajnë bile liri.
Do të kërkosh tjetër ajër,
tjetër tokë që të të milkojë,
të të rritëdhe freskojë,
derisa një ditë zemra,
oh, të lutem, këtë jo,
mos e merr me vete,
lëre këtu të dlirë,
të rrahë nga dashuria.
Ndërsa unë, unë do të jem këtu
tek pres zbardhjen e agimeve të tjerë,
të bukur si vetë natyra, por
të ndryshëm pa ty.
Të tjera lule do më zgjojnë nga gjumi
me aromën e tyre mëngjeseve
dhe vesën plot magji.
Dashuri të tjera
Dashuri të tjera do kërkoj,
për të jetuar mijëra jetë,
shpirti pa brenga s’jeton,
ashtu si deti pa lumenjtë.
Vargje për ty
Sa shumë vargje shkrova për ty,
do i lexosh ndonjëherë vallë?
S’ishte e shkruar
që rrugëtimin ta bënim të dy,
dhe u ndamë kështu
pa u parë.
Eh, a do shihemi sërish?
Nuk di ç’të them,
i vështirë harrimi.
Por ti,
kur malli të të marrë,
si flladi i freskët eja,
trokit pa ngurim,
mos prit.
Mua aty do më gjesh.
Mes ëndrrash
Larg, larg prej meje,
mes ëndrrash përkundesh,
e qetë.
Si një kalorës i mundur pas beteje,
braktis fushën,
por prapë tundohesh.
Dije, pra,
s’ka vetëm një dashuri
kjo jetë.
Lamtumirat s’janë vdekje.
Një tjetër herët a von’
do trokasë.
Zemra,
Zemra e thyer lëngon,
por s’jepet,
përjetësisht brenda saj dylufton.
Vezullimi magjik
Sytë e tu jeshilë,
Udhëtare e panjohur
Në kërkim të të vërtetave
Të dhimbshme sunduese
Mes njerëzve,
Ah, më zgjojnë mallin e shuar
Të një vezullimi
Që tash jeton vetëm
Në kujtime e
Që i heshtur përtyp
Goditjet e shurdhëta të kohës.
S’mund t’i rezistosh gjatë
Shkëlqimit të tyre magjik,
Zmeraldë lundrues të thellësive,
Pas të cilit fshihet trishtimi yt.
Ndruhem se do më përpijë
Të gjithin,
Ashtu si Pavarotin Big
Që dot tundimit s’i shpëtoi.