Miresevini ne ALBPOEM.COM

Home
About Us
Contact Us
Eva Saliu
Adnan Mehmeti
Arjan Larashi
Arqile Gjata
Agim Bacelli
Agron Elezi
Aida Bode
Albana Lifschin
Aleko Ballauri
Aleko Likaj
Ali Bregu
Alma Papamihali
Antela Vouli (Spaho)
Arjan Kallco
Bardhyl Mezini
Bedri Hoxha
Bledi LLangozi
Bujar Muçaj
Bujar Plloshtani
Daena Alanaj
Dalan Luzaj
Diana Seitaj
Dhimiter Pojanaku
Dhimitra Adham
Dhimiter Nica
Dhimitraq Papando
Dorian Duka
Dorjana Bezat
Elda Kokoneshi
Elion Hyseni
Enkelejda Kondi Masseboeu
Edmond Shallvari
Eduart Sulollari
Fahredin Shehu
Fation Pajo
Fatmir Ceci
Fatmir Terziu
Faton Ratkoceri‏
Fejzulla Duraku
Filip Emanuel
Fitim Sula
Genc Kastrati
Genti Furxhiu
Gerti Pashaj
Gezim Ashimi
Gjergji Mihallari
Gjeto Turmulaj
Gjikë Kurtiqi
Gjon Neçaj
Grigor Jovani
Hysen Cifligu
Hysen Kobellari
Ilir Borova
Iliriana Sulkuqi
Iljaz Arif Bobaj
Irena Vreto
Ivana Dervishi
Janaq Pani
Jeton Kelmendi
Jonida Neli
Jori Kosti
Julia Gjika
Keze (Kozeta) Zylo
Klarita Selmani
Klito Fundo
Koço Sterjo
Kostaq Duka
Kostaq Mizaku
Kostika Zdruli
Kozeta Zavalani
Kristaq Turtulli
Kujtim Mateli
Lediana Kapaj
Leke Gjoka
Leon.Z.Lekaj
Lida Lazaj
Ligor Shyti
Luan Kalana
Luan Xhuli
Lulzim Logu
Mariklena Nico
Marjeta Çulla
Marjeta Ismailati
Merita Bajraktari Mccormack
Minella Borova
Ndue Hila
Ndue Ukaj
Nexhip Bashllari
Pellumb Cuni
Perparim Hysi
Petraq Kote
Petraq Pali
Petraq Risto
Pilo Zyba
Qazim Muska
Raimonda Moisiu
Rakela Yzeiri (Zoga)
Rexhep Polisi
Roland Beqiraj
Rozi Theohari
Skender Rusi
Tahir Bezhani
Thani Naqo
Theodhoraq Ciko
Vaid Hyzoti
Vangjush Thoma Ziko
Vladimir Toroveci
Vullnet Mato
Ylber Merdani
Ylli Hoxhaj
Zana Hakani
Ziko Kapurani
Perkthime
Ziko Kapurani
 
 
 
  
F L L A D
(Cikel poetik)
 
ZILI
 
Pse prillin hedh krahëve, moj çupë,
Dhe çdo ere i derdh çeljen e brishtë?
Je çaj që gjoksit më ke mbirë tufë
Dhe nuk të mbyll dot nën këmishë.
 
Me hapjen e bajames pse del herët,
Kur lisi im për ty ka ftuar zogjtë?
Je lulekaçe që zjarre ndez me vesë
Dhe degët s'të mbajnë dot poshtë.
 
Pse nënqeshjen hap fllad livadhesh,
Dhe shpresat e fjetura ngre gjëmb?
Je tundja fine në degën e një panje,
S'mundem të të mbaj dhe më tremb.
 
Pse prej ngjoksit lart të ngrenë sytë
Dy cinxuj trazavaçë që Dielli s'i ze?
Cicërima e tyre qiellin do këputë
Dhe unë me 'të pusi do të të ngre.
 
ISHA NJE MEZ
 
Pelushkën e hirtë, ende pa shalë,
M'u shkep ta shaloja një pranverë.
Nga pas më la shkelmat palë-palë,
Bajga, çfryrje, bishtin nëpër erë.
 
Harbonte ndër lëndina me lirinë,
I kthehej s'ëmës sërish e sërish,
Frikë kishte shalën, frikë yzengjinë,
Seksin frikë dhe frerin metalik
 
 
Ia doja qerpikët, ia doja mënyrën,
Si vithet hedh, si gjoksin, si trupin,
Revanin me gjunjë, trokun me thundër,
Shikimin plumb nën dy bishta syri.
 
Ia doja aromën, krifën ku shpaloste
Vrapin gjer përtej, humbur në magji.
Po isha mëzak me buzë qumështore,
Ma rrëmbeu një gërbo plak, ashari...
 
SHI ME DIELL
 
Shi me diell anës lumit bie sot,
Martohen jevgat thotë fshati.
Sa shumë e dashkan qiellin, o Zot,
Sa shumë i dashka qielli dhe fati!
 
Ziliqar diellit i ze syrin një re,
Për jevgën me muzgje në naze,
Përdredhjet fine për llëre ia ze,
Dallgët e hopave në një valle.
 
Por s'mbetet veç pika mbi tundje,
Mbi gërsheta pika e mbi gjinjtë.
Dhe dielli hap rrugën me bryle,
Shaminë t'i rrëmbejë e të ikë...
 
AUTOPORTRET
 
Zonjë shtëpie kam aromën e çajit,
Një ndajnatë fshati mike për krahu,
Muzë një sy mëngjesi rrëzë Majit,
Një rrjedhë nën ah gjerdan gjahu.
 
Në hapje sythash çel sytë, dritë,
Nën myshqe lisash fsheh mjekrën,
Dhe po t'i përmbysni shkëmbinjtë,
Me milingonat do rend për gjetkë.
 
Llërët me këngë zogjsh do të mbush,
Të më ngrejnë brigjesh, qiellit sipër,
Të më ulin pastaj nën ca degë të puth
Një kërthizë të bardhë si një qiqër.
 
PRANVERORE
 
Toka derdhet, gëzohet nën plugje,
Blerim e këngë do të veshë sërish,
Do hapë ëndra vajzash, lule kumblle,
Do skuqë faqe nusesh e qershish.
 
 
Mbrëmja bredh, s'mblidhet në prag,
Këshillat e thinjura i përqesh rebele
Gjumin var për gjuhe si të kishte faj
Dhe me flakë puthjesh lot si kotele.
 
PER TY
 
Sonte nëpër ngjyrat pranverore,
Do të bredh për ty an' e kënd.
Prej perëndimit ulur mbi bregore
Të pres një shami për nurin tënd.
 
Me nota zogjsh blerimeve të Majit
Një copë nga livadhet të të pres,
Me përkundjen e hollë të flladit
Gjoksin të të mat, shtatin në mes.
 
Një fustan me fije bari të të qep,
Me tegel dallgë gruri në kalli.
Dhe në të ndjek nga pas një zekth,
Mos e zbo! Shpirti im ësht' ai.
 
BRAZDA FUSHE
 
Jetën time le prapa brazdë në fushë
Nga djersa ime, nga lodhja kripur,
Atje si laraskë, që sqepin të mbushë,
Hidhet plis më plis shpirti im i uritur.
 
Një brazdë të hapur le pas këtë jetë,
Lidhur trup e ëndra nëpër grimca,
Shkrirë nën stomna shiu nga retë,
Ngrohur nën një Diell me dy cica.
 
I PADUKSHEM
 
I padukshëm në lazh mbaj për gishta
Nga takat të zbresin zonjat lozonjare,
U zhvesh fustanet nga ndrojtjet e brishta,
Nga zbulimet e bardha që ndezin zjarre.
 
I padukshëm jam unë në rërën e imtë,
Më i imtë se rëra këmb' e thonj u puth,
Hyj gjer atje ku dhe Dielli nuk ka vizë,
Një qiell të ndaluar të gris më dysh.
 
I padukshëm me dallgët u josh gjinjtë,
Në ngjyrën e re të cokolaktë skërmit.
Një keç brenda meje u lëpin kërthizën,
Një cjap përçor u mban erë nën bisht.
 
KORÇES
 
Thonë ke dimër, gishta të ftohtë,
Se mblidhesh pa zjarr në një cep.
U vish me Mallin tim, moj Korçë,
Dhe zogjtë do të të marrin për plep.
 
Thonë Dielli tënd është një qiri,
Hije dhe muzg të hedh nëpër dej.
Atëhere merr Dritë dy syt' e mi,
Unë rrugët e tua dhe pa 'ta i gjej.
 
Thonë sofër ke një ftua hëne,
Se koçeku veç erës s'të ka gjë.
Në s't'u shtua vargu bukë nëne,
Unë vargjet për gryke do t'i zë.

1998
 
TETORIT
 
Tetor, shpesh të quaj të lig
Ti jetën me brymë më vret,
Për jake më ze dhe më grind,
Më i keq je se mua sherret.
 
Një vjelës ti je nëpër baça,
Me vajza ngacmohesh e qesh,
Pastaj mbush odat me dasma,
Të djelat me vello i vesh.
 
Unë, emrin tënd, o mik,
Nëpër arka e vjersha e le,
Në Korçë e nis, në Zyrih,
Me libra, me ëndra, me re.
 
Kështu ti gërnjar me erë,
Sherret nëpër botë troket.
Mëri nuk të mbajta njëherë,
Dhe ti, po s'më fole, pëlcet.
  

Therrisni

Therrisni zogjte-
Do cicerojne plepat.
Therrisni rritesin e kuajve-
Do oshetijne stallat.
Therrisni rete-
Do tunden gjethet,dallga.
Therrisni pleqte-
Do ngrihen kollitje, kujtime.
Therrisni dashurite-
Do feshferije zemra ime. 
 

Eshte nje qytet

Eshte nje qyteze ne kete bote
Shume thjesht quhet:"qyteti im"
Hartat e medha e marrin per te vogel
Dhe emrin e saj s'e mbajne shenim.

Ajnshtajne s'linden atje,as shopene
As ka rruge qe s'maten me cape
Ka nena qe lindin Asdrene
Kitara qe ul yjet neper parqe.

Bota nuk pa prej c'guri ai ish
Shtepite me pjergulla mbi oborr
Henezat qe dilnin shpesh prej avllish
Dhe e benin qytetin nderqiellor.

Atje ato prita me peme e lule,
Dhe brodha pas tyre si neper enderr
cdo nate qyteti u stolis si nuse
Cdo nate me nisi dhe  mua dhenderr.

...Hartat e medha e marrin per te vogel
Dhe emrin saj se marrin shenim
C'na prishi?! Emrin tend moj Korce
E shkruan ne zemer shpirti im.

 

 

Ziko Llambro Kapurani u lind nga prindër vllehë në zonën e Sarandës në Janar të vitit 1951. Pas dy klasave të para në shkollat e minoritetit grek në Shqipëri, vazhdoi mësimet në shqip. Mbaroi shkollën e mesme të përgjithëshme në qytetin e Korçës pa mundur te ngjitë shkallët e ndonjë universiteti për arsye se rrethi i tij familjar ishte kundërshtar i vendosur politik i diktatures enveriane në Shqipëri me të burgosur, të arratisur, të dëbuar politikë. Përpjekjet e tij për të botuar në vitet '70 librin e parë poetik "Poezi të blerta," u realizuan vetëm pas rrezimit te diktatures se kuqe. Mbas viteve '90 ka botuar përmbledhjet poetike" Një degëzë ahishte," "Dashuritë e mia," "Një tango e vjetër," "I kthyer në re". Në prozë ka botuar përmbledhjen me tregime "Të ndaluarit" dhe romanin "Të gdhirë në bunker". Ka kontribuar në letrat greke me vëllimin poetik "Pemë në dëborë" (Δέντρο στα χιόνια) dhe me librin me tregime "Valiçia e rëndë" ( Η βαριά βαλίτσα), për të cilin është nderuar me simbolin e qytetit të Ambellokipos- Selanik. Aktualisht është sekretar i Lidhjes së Krijuesve Emigrantë në Greqi "Dega e Blertë" dhe antar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Greqisë Veriore.Krijimet e tij i boton në tre gazetat prestigjioze që botohen në Greqi : "Gazeta e Athinës", "Tribuna" dhe "Albania pres". Qysh prej vitit 1991 jeton familisht në qytetin e Selanikut, Greqi.

 


 

RRJEDHE

 

Shpirti im eshte i gjendjes se lenget,

me vetite e lengjeve

rrjedh perrua ku feshferit

pylli i trishte.

Merr ngjyren e nje gjetheje

qe i dridhet persiper,

Mer formen e nje guri ku i shket

vrapi mermerites.

Hapet

ne delikatesen e nje ndjenje te fshehte,

ne tundjen qumeshtore

te gjinjeve te pranveres.

Neper katarakte varet nenqeshje,

me bardhesi lepin relievin,

neper cicerima thermohet,

avullon neper ere

me dallget transparente te tokes,

muzgjeve hap mengjezet pentagrame

me dridhjen e notave te ajrit

e te drites.

Pak me tej

ne nje pellg,

me rrethin e diellit

nderton nje valle ku kercejne yjet

dhe femijet mehalles.

Diku me poshte

rrjedha e shpirtit fundos ne ranishte,

humbet, sikur prej saj nuk mbeti me.

Kush e di kujt i fshihet,

kush e di c’te shkuara ka me ndonje.

Ndoshta nje cast te cvishet

nga te errtat e tokes.

Ne galaktike

lakuriq te dale,

thjesht,

rrjedhe nen qerpike.

 

RIPERTERITJE

 

Nga buzeqeshja jote

trungu i mykur ku marr fryme

nxorri sythe.

Pas buzeqeshjes tende

hiri i cigares sime

u kthye ne shkop te lengezuar.

Tymi me veshi gishtat me nikotine.

Nikotina, gishti dhe hiri

kishin marre ngjyren jeshile

te riperteritjes,

kishin celur.

 

NE TORBEN TIME

 

Ne torben time te leshte,

mbiu nje are me miser,

ne mes fsheh nje bace me qepe,

nje ledh te djegur

dhe skeletin e mesjetes.

I mbaj mbi shpine,

t’i hap per dreke ne mes te gjynjeve

te ngop urine time

dhe te qetesoj fytyren e nenes.

Era gromesin qepe.

Qeni perballe tund bishtin

me sy qe lakmon torben time.

Gelltitet,

lepin gromesitjen e eres,

durimin dhe shpresen e tij.

Une mbytem me peshtyme.

1986 – 2010

 

KULLON QIELLI

 

Nga ngjyrat e carcafeve te lare

te ndehur kangjell - horizont,

neper tela te bardhe drite,

kullojne puthje,

pasthirma, nata e shkuar.

Pike, pike,

kullon aroma e clodhjes, era e sapunit,

kullon nje qiell i harbuar,

erotik.

 

NE NJE FIJE BARI

 

Ne nje fije bari

ngrihen malet,

ne kercellin e saj rrjedhin rete.

Blegerijne stinet

dhe shqerrat

neper ngjyrat harkore te gjetheve.

Ne nje fije bari

ererat dhe zogjte kane folete,

takimin, cicerimat dhe krahet,

atje perkundin te vegjelit e tyre.

Ne nje fije bari hyn e del

dielli.

Nga nje fije bari rrjedh zeri im.

 

VARGJE PER HENEN

 

Henen e thermova ne duar

kalli te pjekur gruri.

Nena me lakrorin e sacit

e ndau ne ngastra per sofren e drekes.

Ime mbese qesh. Buzeqeshja e saj

mer formen e henes.

Henen e hodha kripe

neper plloca shullereve

te lepijne vjershat e mia,

me henen mbusha xhepat

si me kumblla stambollite

dikur ne fshat,

e shtova strehe ne kapelle.

e bera napolone tok me puthjen time

per gushen e zonjes A...

Nje mengjes hena kishte mbetur

ne degen e nje plepi,

e mora per fole zogu.

Nje mace po ngjitej t’i hante vezet,

e tremba macen me nje plis.

 

ME PIZGEN TIME

 

Qershorin dhe feminine time,
brenda nje kercelli thekri,
i mbylla dikur ne nje pizge.
Me tehun e briskut te dites
i hapa gjashte dritare drite
nga dilte qielli si nga syri i nje kau,
me oshetimen e nje pylli
virgjeri per dore.

Virgjeria mbante ne laringun e saj
gjithe solfezhin tim:
lotet e shiut, vrapin e gjitones,
trokun e kuajve,
dallgezimet e grurit,
aromen e cajit.

Dielli nuk ishte tjeter
vec nje vrime e pizges sime.

 

RRUGET E FSHATIT TIM

 

Burojne nga avllite,

nen dege kumbllash,

nen gure te bardhe,

nen gure te zinj,

nen buzeqeshje blu,

nen zgjime zogjsh.

Ngacmojne me nofka

njera tjetren,

takohen neper cezma,

lajne syte

dhe me feshferitje ere e buzesh

dalin nga Floqi.

Takohen te gjitha tek Lisi,

Puthen, i hedhin krahun njera tjetres.

Te bashkuara

nisen per ne Korce.

Pas lene gjurme opingash

e legjendash.

 

Lojë me gurë

 

Të le, Shqipëri,

Dhe pas

Gurë hedh.

 

Kthehem tek ty përsëri

Dhe gurët mbledh,

Nga kthehem

T’i hedh.

 

C’lojë, me gurë,

Që s,munda ta le.

Kurrë,

Kurrë. 

 

 

Nga larg

 

Do të vesh për krahë dy re

Për këpucë dy dallgë deti

Pantallona Vjosën do vë

Dhe kapele dy pyje bredhi,

 

Si një zog përralle do ngrihem

Ta ndjej tokën time të largët

Nga qielli ta shoh një qëndisje

Se plagë ajo është nga afër.

 

 

Burimit te pyllit.

 

Ti s'rrjedh me i kristalte nen shkemb,

Nga buzet s'me hyn ne zemer.

Tjeter te gjej sot ne tjeter vend,

Tjeter me gjen nen nje qiell tjeter.

 

Ne gota fine te shesin ty ne treg

Dhe une zbraz xhepat te te pi

Gjersa iken nga streheza, c'pret,

Te na presin me violi?!