F L L A D
(Cikel poetik)
ZILI
Pse prillin hedh krahëve, moj çupë,
Dhe çdo ere i derdh çeljen e brishtë?
Je çaj që gjoksit më ke mbirë tufë
Dhe nuk të mbyll dot nën këmishë.
Me hapjen e bajames pse del herët,
Kur lisi im për ty ka ftuar zogjtë?
Je lulekaçe që zjarre ndez me vesë
Dhe degët s'të mbajnë dot poshtë.
Pse nënqeshjen hap fllad livadhesh,
Dhe shpresat e fjetura ngre gjëmb?
Je tundja fine në degën e një panje,
S'mundem të të mbaj dhe më tremb.
Pse prej ngjoksit lart të ngrenë sytë
Dy cinxuj trazavaçë që Dielli s'i ze?
Cicërima e tyre qiellin do këputë
Dhe unë me 'të pusi do të të ngre.
ISHA NJE MEZ
Pelushkën e hirtë, ende pa shalë,
M'u shkep ta shaloja një pranverë.
Nga pas më la shkelmat palë-palë,
Bajga, çfryrje, bishtin nëpër erë.
Harbonte ndër lëndina me lirinë,
I kthehej s'ëmës sërish e sërish,
Frikë kishte shalën, frikë yzengjinë,
Seksin frikë dhe frerin metalik
Ia doja qerpikët, ia doja mënyrën,
Si vithet hedh, si gjoksin, si trupin,
Revanin me gjunjë, trokun me thundër,
Shikimin plumb nën dy bishta syri.
Ia doja aromën, krifën ku shpaloste
Vrapin gjer përtej, humbur në magji.
Po isha mëzak me buzë qumështore,
Ma rrëmbeu një gërbo plak, ashari...
SHI ME DIELL
Shi me diell anës lumit bie sot,
Martohen jevgat thotë fshati.
Sa shumë e dashkan qiellin, o Zot,
Sa shumë i dashka qielli dhe fati!
Ziliqar diellit i ze syrin një re,
Për jevgën me muzgje në naze,
Përdredhjet fine për llëre ia ze,
Dallgët e hopave në një valle.
Por s'mbetet veç pika mbi tundje,
Mbi gërsheta pika e mbi gjinjtë.
Dhe dielli hap rrugën me bryle,
Shaminë t'i rrëmbejë e të ikë...
AUTOPORTRET
Zonjë shtëpie kam aromën e çajit,
Një ndajnatë fshati mike për krahu,
Muzë një sy mëngjesi rrëzë Majit,
Një rrjedhë nën ah gjerdan gjahu.
Në hapje sythash çel sytë, dritë,
Nën myshqe lisash fsheh mjekrën,
Dhe po t'i përmbysni shkëmbinjtë,
Me milingonat do rend për gjetkë.
Llërët me këngë zogjsh do të mbush,
Të më ngrejnë brigjesh, qiellit sipër,
Të më ulin pastaj nën ca degë të puth
Një kërthizë të bardhë si një qiqër.
PRANVERORE
Toka derdhet, gëzohet nën plugje,
Blerim e këngë do të veshë sërish,
Do hapë ëndra vajzash, lule kumblle,
Do skuqë faqe nusesh e qershish.
Mbrëmja bredh, s'mblidhet në prag,
Këshillat e thinjura i përqesh rebele
Gjumin var për gjuhe si të kishte faj
Dhe me flakë puthjesh lot si kotele.
PER TY
Sonte nëpër ngjyrat pranverore,
Do të bredh për ty an' e kënd.
Prej perëndimit ulur mbi bregore
Të pres një shami për nurin tënd.
Me nota zogjsh blerimeve të Majit
Një copë nga livadhet të të pres,
Me përkundjen e hollë të flladit
Gjoksin të të mat, shtatin në mes.
Një fustan me fije bari të të qep,
Me tegel dallgë gruri në kalli.
Dhe në të ndjek nga pas një zekth,
Mos e zbo! Shpirti im ësht' ai.
BRAZDA FUSHE
Jetën time le prapa brazdë në fushë
Nga djersa ime, nga lodhja kripur,
Atje si laraskë, që sqepin të mbushë,
Hidhet plis më plis shpirti im i uritur.
Një brazdë të hapur le pas këtë jetë,
Lidhur trup e ëndra nëpër grimca,
Shkrirë nën stomna shiu nga retë,
Ngrohur nën një Diell me dy cica.
I PADUKSHEM
I padukshëm në lazh mbaj për gishta
Nga takat të zbresin zonjat lozonjare,
U zhvesh fustanet nga ndrojtjet e brishta,
Nga zbulimet e bardha që ndezin zjarre.
I padukshëm jam unë në rërën e imtë,
Më i imtë se rëra këmb' e thonj u puth,
Hyj gjer atje ku dhe Dielli nuk ka vizë,
Një qiell të ndaluar të gris më dysh.
I padukshëm me dallgët u josh gjinjtë,
Në ngjyrën e re të cokolaktë skërmit.
Një keç brenda meje u lëpin kërthizën,
Një cjap përçor u mban erë nën bisht.
KORÇES
Thonë ke dimër, gishta të ftohtë,
Se mblidhesh pa zjarr në një cep.
U vish me Mallin tim, moj Korçë,
Dhe zogjtë do të të marrin për plep.
Thonë Dielli tënd është një qiri,
Hije dhe muzg të hedh nëpër dej.
Atëhere merr Dritë dy syt' e mi,
Unë rrugët e tua dhe pa 'ta i gjej.
Thonë sofër ke një ftua hëne,
Se koçeku veç erës s'të ka gjë.
Në s't'u shtua vargu bukë nëne,
Unë vargjet për gryke do t'i zë.
1998
TETORIT
Tetor, shpesh të quaj të lig
Ti jetën me brymë më vret,
Për jake më ze dhe më grind,
Më i keq je se mua sherret.
Një vjelës ti je nëpër baça,
Me vajza ngacmohesh e qesh,
Pastaj mbush odat me dasma,
Të djelat me vello i vesh.
Unë, emrin tënd, o mik,
Nëpër arka e vjersha e le,
Në Korçë e nis, në Zyrih,
Me libra, me ëndra, me re.
Kështu ti gërnjar me erë,
Sherret nëpër botë troket.
Mëri nuk të mbajta njëherë,
Dhe ti, po s'më fole, pëlcet.