Jeton Kelmendi u lind më 1978 në Pejë.
Shkollën fillore dhe të mesmen i kreu në vendlindje, ndërsa studimet në Prishtinë.
Vite me radhë shkroi dhe botoi poezi.
Është bashkëpunëtor i shumë medieve, shqiptare e të huaja, ku trajton çështjet të ndryshme kulturore dhe politike.
Si emër Jeton Kelmendi u bë i njohur për lexuesin në Kosovë me përmbledhjen e parë me poezi “Shekulli i premtimeve”, të botuar më 1999.
Poezitë e tij u përkthyen në disa gjuhë të huaja, u botuan në disa antologji.
Është anëtar i disa klubeve ndërkombëtare të poetëve dhe bashkëpunon me disa revista letrare e kulturore, sidomos në gjuhën angleze dhe franceze.
Qenësia e punës së tij në fushën e artit letrar është kujdesi që i kushton të shprehurit poetik, shtjellimit modern të tekstit dhe thellësisë së mesazhit, duke thënë me një gjuhë tepër origjinale dhe të pasur.
Në krijimtarinë e tij veçohet sidomos lirika e dashurisë dhe lirika kombëtare.
Është veteran i luftës së UÇK-së, 1998 -1999.
Është anëtar i Asociacionit të Gazetarëve Profesionistë të Evropës.
Aktualisht punon dhe jeton në Bruksel.
Botoi këto vëllime me poezi
Shekulli i premtimeve, Rilindja, Prishtinë, 1999.
Përtej heshtjes, Faik Konica, Prishtinë, 2002.
Në qoftë mesditë, Faik Konica, Prishtinë, 2004.
Më fal pak Atdhe, Faik Konica, Prishtinë, 2005.
Ku shkojnë ardhjet, Ombra GVG, Tiranë, 2007.
Erdhe për gjurmë të erës, (përzgjedhje) Globus R Tiranë 2008. Koha kur të ketë kohë (Ideart) Tiranë 2009
Më 2007 botoi dramën Zonja Fjalë.
Në gjuhë të huaja botoi përmbledhjen:
Ce mult s-au rãrit scrisorile (Sa fort janë rralluar letrat). Zgjedhje poezish në gjuhën rumune.
A breath (frymëmarrje) poezi në Indi
UDHËPËRSHKRIM
Aty nis e perënduar heshtja
Si në gjysmë të natës e shtuna
E diela e fjala e dhënë
Presin me u pa me ne
Gjithçka perëndoi dje
Dikujt i ra harrimi
Lirika e këngës, as zëri i Lahutës
Nuk dëgjohet më në kullën e gurit
Moti bënë
Si në më të madhin dimër
Aty nis perënduar edhe stina
Këto janë ditët tona
Rrjedha e kohës lirikë dashurie
Dhunti e Zotit
Nuk ndërrohet vargu
Se ka gjak fjala
Ka hyrë në lojën
Që luhet rrallë
Luhet pastaj plaket bukur
13 shkurt 2004
NËN HIJEN E KUJTIMIT
Të kisha thënë diçka të harruar
Atë që s’të kujtohet as nesër
Harrimi bëhet gjithnjë e më i vjetër
Atëherë kur rrugëton heshtja
Te lisi i tharë prej diellit
po të pres
në radhë me vargun
e varur në cikol të mallit
Aty pritet vetëm e dashura
e unë u ula me pushua
M’u shterë vjeshta ose ra drita
Provova me t’ thënë diçka
Qershor, 2004
AMORFE
Asgjë për gjithçka apo gjithçka për asgjë
Matanë vetës aman
Kur i doli fjalës
Shpirti
Pse lejon zoti i saj
Enigmën e Pegasit të dritës
E preku hëna e vetmisë
Me hapin tjetër shkel
Të nesërmen
Bukës e ujit s’ka mbetur m’u besua
Etja as uria
Në fushën e një fjale
Atdhe
Sa kushi kulloti e piu
Pse lejon zoti i tyre
Në muret e durimit
Sa heshtja u përplas
Neveria na çmendi për ty nostalgji
Të sotmen për nesër e lamë
Edhe ne
Pse ma lejon zoti ynë
Gjithçkaje s’po të them asgjë
Ke me pa kur të dalim
Në anën tjetër
SHIKO VAJZË
Nëse lehtë të shkon buza
Në gaz
S’mund të kesh dashuri artistike
Qysh prej shikimeve të para
Arti është përplot me barriera
Ta kapërcesh vetveten
Artisti do edhe më shumë
Për ta prekur artin
Po s’qe kapërcyese e mirë
Dhe zonjushë e rëndë
Nuk e meriton
Artistin
A e di ku banon mundësia
Përtej fjalës
Përtej durimit e fuqisë
Edhe më larg se e pakufishmja
Duhet ta mbash larg
Shikimin
Pa i harruar afërsitë
Mos u bëfsh vetë
Veprimi
Nuk ke me qenë varg
Për mua
As shpirt për artistin
Dije
Duhet ta motivosh kuq
Dashurinë
Deri ta prek skajin e lirisë
Shkrimtari është zëri më i vështirë
Që t’del nga
Buzëqeshja
Strasburg, Prill 2009
Shkrim pas mesnate
Në letrën me pika të kuqe
Ku datat i shkruaj
Dhe vakitë
Pështyva
Fjalën e madhe Liri
Dhe serish më doli gjumi
Ëndërrakeq
Prapë i shkrova letër
Vetmisë time të trentë
Tung nga
Unë
I yti Atdhe
Më teproj mjaftë kohë deri
Nesër
Hej sa e gjatë është nata
E letrave
Tung vetmi
Me laps e pa kurrfarë ideje
Takohem me ty
Ku zë as cik s' bën
As tash nuk po kuptohemi
Ani de
Që gjuhën e shpirtit
Mallin e Dardanisë
Po mi merr
Në një varg timin varesh
Dhe ndjehesh artistik
Tung pra
Më ka mbetur edhe mjaft kohë
Deri nesër
ZONJA FJALË E ZOTËRI MENDIM
1
Kam fol pak
Ndryshe
Tepër ngadhënjyeshëm
Zonjushe
Por them
S’ma merr për të madhe
Fundja fjalët e një poeti
Janë
Dhe ti e dinë se lejohet
Mendimet e veshura me i zhvesh
Cipë cullak
E të zhveshurat
Me i veshë me kostume të qejfit tëm
Ose
Nëse për ty ka mjaftuar
Të them të dua
Atë që ja thotë gjithkush
Gjithkujt
Edhe burri gruas vetë
Zonjushe
Unë kam krejt tjetër mendim
2
Sikur
Mendimi s’ka vlerë pa fjalën
Apo fjala
Ç’thotë pa e lodhur mendjen
Shpirt njeriu
Ti je zonja fjalë
E unë zotëri mendim
Krejt kështu i kam pa
Vetën me ty e ty me mua
Bile
Edhe këtë formulë dashurie
Gjithandej
Nëse ka mbet ku pas
Modernizimit
Prandaj
Zonja fjalë je e bukur
Kur zotëri mendimi
Ta jep bukurinë
3
E hë de
Duhet m’u pajtua se
Heshtja
Na vëzhgon ankthshëm
Çka po bëhet me ne
Po nejse ma
Zonja fjalë
Dua me të puth tash
Veç një herë
Se e dyta e treta
Nuk e di si vijnë
Liria le të rrojë e lirë
Edhe fjala
Edhe mendja
Le të flasin çka
Të duan
Unë
Tani dua puthjen e parë
FJALA KAPËRCEU HESHTJEN
Dje jam mësue
Me heshtë
Me folë pak
Jam mbush frymë t' idhnimit
Zonave të këputuna
Syve tu
Kaherë kam nis me ardh
P’ej teje
Me t' folë heshtun
Me t' kallxue
Për ty e
Për veti
Dje jam hamendun
Me t’thanë
Se je
Buka e vargjeve
Uji i fjalës
Unë për ty
Kanga më e këndueme
Prej motit
Dje kam dashtë me heshtë
Me folë pak
Me u ba hije
Me ta zanë dritën e diellit
Kam dashtë
Me i kapërcye
Vakitë
E krejtë njerëzimit
Dje kam pa
Si mundem
Me u gjetë
Ma p’ej teje
Heret a vonë
Dje
Jam mundue
M'u gëzue ma së shumti.
maj 2005, Prishtinë