|  Mos e pengo Në ke diçka në zemër, Lëre të shpërthejë, Tek njerëzit turravrap të marrë udhë. Po të mos vinte pranvera, Ku ta dinim ne se kjo luginë mes malesh, Ruante në gji lule kaq shumë? Përmetares Fytyra-dritë mëngjezi, Hap i lehtë si erë e prillit, Zëri yt mbush hapësirat, Tok me zërin e bilbilit. Shkon në punë e dora jote, Sendin bën të flasë me gojë, Fryn një fllad,çel manushaqja, Kush të pa e s`ëndërroi. Hijeshon rrugën ku ecën, A kur shkon në festivale, Fustani zbritur nga qielli, Si ylber i rënë në male. Mbushet skena me dritë mali, Me freski, ëmbëlsi zgjoi, Hapi yt – puhizë pranvere, Kush të pa e të harroi. Mes kallëzave Shkrova një vjershë
Për grurin në arë, Vjershën e vura në xhep, Një tufë me pëllumba, Pranë më kaluan, Me kokrra gruri në sqep. Kur grunjrat do jenë korrur, Vjershën do të nxjerr, Të shmallem pak me kalliverdhin, Pëllumbat mbi kokë, Prapë do të kalojnë, Grurin flori do më hedhin.
Duke shfletuar hartimet Shfletoj hartimet, Diku ka rënë një brilant. Cilën zemër vallë për udhë nuk mundi ta nisë? Diku ka rënë pranvera E ata mbledhin lule, Në lëndinën e njomë të çiltërsisë. Kush më bukur se ata, Ia ka prerë kostumin pranverës? Kostumin me ngjyrat e prillit, Zbukuruar me shiritin-lumë. Në hartimet e tyre, Qyteti ka festë, Dhe ata vrapojnë e gëzojnë më shumë. I shfletoj me radhë e më duket, Se shkoj nga livadhi në livadh, I ndjekur nga karafilat me erë. Mbjell dhe unë në rreshtat e tyre ndonjë lule, Në hapësirën e magjishme, I pranishëm të jem.
Pranverë 1992 Një vrull na kap, Na përtërin, Si shiu verës, Një lëndinë, Një dritë e re Nga deti ardhur, Nxitje,besim Tek ne ka ngjallur. O vlagë e jetës! Në ç`dallgë e hodhe, Ti gjëndjen tonë Shpirtërore? Imazhi Perëndimit, Ka rënë mbi ne, Dhe vjen andej, Një shpresë e re. | | Kujtim Mateli u lind ne Mazhan të rrethit të Përmetit me 15.06.1951. Është diplomuar në Universitetin e Elbasanit në degën gjuhë-letërsi në vitin 1990. Ka mbrojtur pranë Universitetit të Tiranës gjuhën frënge 1998, gjuhën greke 2001 dhe gjuhën angleze 2004. Ka punuar kryesisht si mësues në rrethin e Përmetit dhe në Tiranë ku jeton aktualisht. Krijimtarinë letrare e ka filluar në vitet 70-të dhe në fillin të viteve 80-të boton ciklin e parë me poezi në gazeten “Drita”. Ka botuar vazhdimisht në organe të ndryshme të shtypit: poezi, ese dhe studime. Para pak kohësh doli në qarkullim nga shtëpia botuese “ Emal” vëllimi poetik
“ Kur mendon për të tjerët”
Pamje migjeniane Është një fshat gati i braktisur, Veç hëna shpesh shkon atje, Mikeshë e vjetër, Tkurret ajo, Dhimbje ndien, Flenë këta njerëz a rrinë zgjuar, Kur s` kanë të mjaftueshme, As shtrojë,as mbulesë, Ndërsa akulli strehëve varet si heshtë? Vjen një çast, Dimri ia lë vendin pranverës, Bashkë me lulet, Të mbjellë pak gëzim në këto anë, Po pranvera sivjet erdhi e hidhur, Gëzimit petalet i ranë. Vajton gjeli i egër, Nën degët e lisave të moçëm, Psherëtijnë lulet e kumbullës, Murrëtohen petalet e bardha, Vocërrakut që ende sa kishte ardhur në jetë, I doli vdekja përpara. Hipokrizi parlamentare Kokën ke vënë në jastëkun e butë, Ku dora e nuses kishte ulur një flutur. Po ç`ke? Përse mendimi yt, Si një zog nga thëllimi është strukur? Dikush, Atje në parlament , Të ka hedhur gurë, Rëndë të ka vrarë në ndërgjegje, Si lulen bojëmjalti në livadh, Kur bëhej gati të çelte. Lulja çeli e zbukuroi luginën, Ti ece udhës së djersës, Udhës së lules erëmirë. Dikush një duzinë vjetësh të erdhi rrotull, Veç punës së mirë s`i gjeti bojë për ta nxirë. Dora Nga dora, Jeta hapësirën e planeteve ka marrë, Si kjo antenë, Që s`dihet ku i është varur qiellit Dhe gjen pak mbështetje te kreshta. Nga dora, I ka historia këto të çmuarat shkallë Dhe këto pallate të bindur në rreshta. Kur mendon për të tjerët Ti mendon për të tjerët Dhe unë të them: Bukur shumë! Ti mendon për të tjerët Dhe unë të them: Ditke të mendosh dhe për vete! Ti qenke si shelgu i kaltër mbi lumë, Që është vështirë ta shkulësh, Të pleksura rrënjët po ia gjete. . | |