|  Ditë lindje
Iku dhe ky tren me orar fiks dhe vagona që vjetërohen nga ndryshku... Përsëri se kapa . Justifikova mosdashjen, duke rishikuar orën time të mbetur mbrapa me qëllim... Biletën e zhubrosur në dorë me vlerën e ikjes, transportova në buzën e poshtme rrudhur në shënjë keqardhje... Para viteve shtuar, veten e ndjeva të vogël për të bërë një bilanc të mundshëm ; një llogari, një matje,nje... Asgjë pra , asgjë, që të më zhgënjente çastin dhe veten kësaj dite ! Me një trëndafil, lënë mbi tryezë nga vajza e vogël, luaja “luleshqerën” me motivin “...Një për vete dhe dy për të tjerët...” Nga ankesa e petaleve të rëna, ndjeva se gjethet e gjëmbëta , donin të thonin diçka të gjelbërt e të veçantë në përlotimin tim kësaj dite ! !
Në vënd të nje krehje...
Duke kërkuar në komodinën e kujtimeve gjeta kerhërin e dikurshëm ngjyrë gri.... Miku i dikurshëm gjimnazist, fëmija adhurues i pasqyrës adoleshente... Në xhepin e pasëm të pantollonave ishte studioja e tij Dhëmbët e pluhurosur nga lyra e djersës akoma fshihnin citate serenatash... Banori më besnik i moshës, Dashnori më optimist i ëndrës. Në fund, duke imituar krehjen, fshehurazi nga sytë tinzarë të gruas bëra sikur rregullova kaçurelat e dikurshme zhdruar në lëkurë të rreshkët me fije të rralla... Në meridjanë gërvishtjesh dhëmbët e kërhërit heshtën duke udhëtuar larg, shumë larg..., si të ishin afruar ekuadorit pervelues të rinisë së hershme...!
Unë dhe Ti
Gjyshe tani, gruaja ime sigurisht dhe unë, gjysh Shpirtin, kemi që të dy pa moshë pa pyetur si,ku, kur e qysh...
Rrudhat të thella si rrugë e pa shtruar dhe mendimin... si një mal i prerë..., Ilaçet e mbrëmjes në një kohë i pijmë duke thënë pa folur...”na ishin njëherë...”!
2010 Dëshirë
Dua të bëhesh i huaj vetëm një çast... Të përshëndesësh dhimbjet, të përkëdhelësh fjalët dhe të ngrohesh nga ajri i fqinjit, që ti se njihje më parë... Vetëm një çast të jesh vetja jote dhe të ndriçosh vitet e tua pa fikur qirinjtë e turtës së moshës...! Ju dua, dua, ju dua të gjithëve ju, që u njoha si ajrin e mushkërive të mia Të gjithëve, që më pasuruat gjakun me rruaza të reja të kuqe... Mateni dhe ju o njerëz dashurinë time, pa më pyetur për emrin dhe nga jam..! Atë dua, vetëm kaq ! Detin...
...e kam brënda vetes edhe pse malet e vëndlindjes dominojnë hartën gjeografike të shpirtit. Kam baticë,zbaticë, puhiza gëzimi dhe inate valësh... Rris peshq, ngjyra, alga dhe peshkaqenë të zemëruar prej mënyrash sjellje... Veshur mbaj kostume të kaltra dhe jeshile, për të fshehur atë që s’duket. Detin e kam brënda vetes të thellë , të frikshëm ,joshës, prandaj njëkohesisht më duan dhe më urrejnë të tjerët...!
shtator, 09 Psherëtima
..Urë e pa mbaruar brenge në mesin e fjalës , më ka lidhur lotin në rubineta dhimbje... -Largohu- i them mos të thërras plagët, jam jeniçer i vehtes paçka se uniforma më gënjen.. Psherëtima, pa formë e perimetër, pa gjak dhe protoplazmë pa masë dhe rënie të lirë... më tregoi veten... Acar, në lagështinë e shpirtit !
gusht,09
KTHIM NGA ATDHEU
...i shkarkuar si dhëndër ditën e dyte të dasmës.. I menduar si nxënes, me dyshim për provimin e dhenë... I lodhur si premierë, çfaqur ne nje sallë bosh... I ngarkuar me frikë kerminjsh, dhe jargë idesh...., Diçka më tërheq, më dhëmb, më thërret e s’më lë vetëm.... Dëgjoj një zë nëne me tinguj jetimë... Tokë magjike, me fytyrë biri....
Athine, 2008
NË FSHAT ,NË NJË PËRVJETOR VDEKJEJE
U shtuan ardhjet e mia si urbanë boshatisur rrugëve.... Heshtjet flasin me zë të ulët për mos tu zgjuar bisedat..... Në sipërfaqe kalldremesh, cepa të rëzuara shtepish dhe korrije të prera, kam papirusat e kujtimeve të lodhura nga pritjet... Heshtja qeveris të ikurit dhe të ikurit, ligjet e qeverisjes krijojnë.... U shtuan ardhjet e mia si urbanë boshatisur rrugës... Më presin vetëm hije, qiparisë të tharë dhe fqinj me tokë të freskët përkrah prinderve të vdekur... Veç hardhija e mplakur në oborr gëzon duke lotuar.... Hap krahet e rëzuar duke pëshpëritur, ato që më pëlqenin dikur... U shtuan ardhjet e mia dhe të njohurit, pakësohen si ky urban, që pasagjerët i ka lënë rrugës.... MBAS KTHIMIT NGA PUNA...
...I paska lodhur këmbet dita... Qerpikët, mbyllën grilat e syve pa ninullë dhe duart, si butona të prishur harruan lëvizjen... Gjithë trupi, shtrihet i shkrirë si borë e rrahur nga juga dhe ëndërat nxitojnë të faqosin, faqe te reja ikonash... Vetëm televizori dialogon me vehten.. lajmet e mbrëmjes, si reklamë e shkurtër kishin kaluar... Kohën për nesër me mjergull gjumi shoh dhe kanatet gjysëm të mbyllura të syve, kishin hapur portat e rrënda të ëndrrave... | | Luan Xhuli ka lindur ne Baban te Devollit me 1955.Studioi ne degen Kimi Industriale dhe per me shume se 20 vjet, punoi ne sektorin e naftes ne qytetin e Kucoves.Prej vitit 1995 jeton dhe punon ne Athine, Greqi. Eshte autor i disa librave si : Ne shqip -Besoj- l990 (poezi ) -Maska e kohes-2000 (poezi) 2003 -Nje firme me shume (poezi )2006 -Diten enderroj, naten e le zgjuar (poezi )2008 (Nderuar me cmimin "Ali Asllani") -Ariani-2007 (novele ) -Ku po shkon o devolli 2008 (tregime dhe kujtime) Ne Greqisht : -Mbaj ere molle 2003 poezi -Biografia e syve 2006 poezi -Ku te kerkoj te falur 2008 poezi -Qiparisi qe donte te matej me qiellin (2008), perralla per femije me ilustrim. Libri “ Biografia e syve” u vleresua si nder me te miret e vitit dhe per 2007 u fut ne antologjine e poezise greke..Ka botuar poezi ne shume revista letrare dhe kritika greke eshte marre ne vecanti me poetiken e ketij poeti devolli. Pervec librave te mesiperm ,ne Greqi qarkullojne edhe kater libra per femije te perkthyera nga letersia greke per femijet shqiptare. Punon bibliotekist ne nje nga librarite qendrore te Athines.
Kam kohë
...që s’kam bërë dashuri me t’ime shoqe.... U grindëm për shtrenjtësinë dhe e paguam me ndarje... Krevati... bosh, si dhëmb i nxjerrë që vëndi dhemb akoma. Gruaja, pret çdo mbrëmje duke luajtur dhe bërë sikur fle, pret hajdutin e puthjeve të dikurshme... Unë dhe kanapeja , zemerimin e së vjetrës se lëshojnë.. njëlloj , si inati i shtrenjtësisë, që s’thotë kur do ikë... Gruaja, ëndra sheh me sy gjysëm të mbyllur dhe unë, mbulohem me një kuvertë më shumë të zë ngrohtë... Kohë kemi që grindemi si dikur..., dhe të dashuruar.....!
prill 09 Shoku im, shkon të shohë nënën...
..dhe rruga është afruar prej atij magneti. Një dorë djersitur nga pritja, vesë meraku e një behari të lagësht, dashuri nëne... Unë s’kam nënë. Ëndrat dhe varri i saj, i mbajnë mëri dashurisë sime, që emigroi pa lejë mes lotit të dhimbjes... Shoku im, shkon të shohë nënën ... Nata nxiton të zvogëlojë shtatin dhe dita, ka zmadhuar hapat... Orët do të vishen bukur dhe dielli, do të fshihet në retina... Shoku im, shkon të shohë nënën... I thashë ta puthë dhe për mua si shërim për shpirtin e trembur nga ëndërat e mallit...!
gusht, 09
VAJZËS QË DASHUROVA DIKUR…
Shegë e këputur pa u pjekur, thërmuar mbi vetmine time... Ditëlindje e hidhur, Rrudhim mplakje, plagë, dhimbje kockash pa fosfor... Hi prej ylli, ku henëza e shpirtit ngjyros vetveten... Trazira ime e parë, pagjumësia, meraku i trembur prej virgjerisë.. S’u mbyllën qerpikët prej kërkimit... shege e thërmuar nga vesa.... qe s’prite te piqeshe si duhet...! GËNJESHTRA
Masë pa formë, si ëndër e trembur..., Pa reze,brinjë dhe perimeter... Copë e grisur, e vjeter.... Gërmadhe fjalësh që s’u bë dot frazë, Piramidë jargësh ...pa bazë... Gënjeshtra, masë pa formë, që i mungojnë gjymtyrët.. Ecën me gojë, pështyn me këmbë dhe flet me trup... me të gjithë, me asnjë pa patur turp... Gënjeshtra, seli për budallain, thumbi i bletës”... Shkencë moderne pa zgjidhje, W.C E së vertetës..... DO TU THEM....
....të vini me mua, duke ecur mbi gurrët e lëmuar të lumit tim, Të lagni kembet me ujin që mban erë debore dhe flokët të freskoni në kapele shelgjesh.... Do tu them të vini me mua të fotografoni Moraven ne bebëza, të prekni qeleshen e Malit të Thatë e të digjni gurmazin me raki ballëkazani.... Do tu them të barisni me mua... Masazh tu bëjë dheu i murmë, Tu fryje isoja e një kënge dhe të ngopi me blerim mikpritje... Do tu them të vini të gjithë që të besoni bukurine e lumit tim prind dhe bij i të gjithëve..... Pastaj, do tu mesoj devolliçen si dallgezojnë zemrat mbi fustanella... të ndjeni se ndodheni pranë një lumi që s shter dhe që të jep emër.
HARDHIA E MALLIT
…Ka mbetur aty tek ajo shtëpi me tjegulla të thyera si gojë me dhëmbë të prishur... Ka mbetur aty tek ai oborr me barishte të thara si barku i një gruaje shterpë... ... aty, tek sytë e nënës së vdekur shndruar në qirinj meraku... Hardhinë e mallit e kam këtu, një gotë bosh emigranti me parete zemre, krisur nga ngricat dhe mplakja......
nëntor 08 BALLADË VDEKJEJE ME DASHJE.
Po vdiqe, do të duam më shumë... Ajri, do të bëjë autokritikë dhe zilia, do të ndryshojë veshjen.... Po vendose të vdesësh, Na thuaj disa javë me parë... Nekrologjine, do ta bejme të florinjtë dhe qënien tënde do ta lakmojnë ëngjëjt... Po vdiqe...vdis Me lotë gezimi do të të qajmë..... hero, i një epoke të pa qënë...
dhjetor 08
| |