 Macja e pupuzhitur
Bora malet kishte zaptuar,
Dhe pemët kishte mbuluar.
Ulur pranë oxhakut e menduar,
Gjyshen time qëndroja përqafuar,
Por Pepsina na vështronte e hutuar,
Dhe sytë i ngurrcëllonte duke vështruar.
Gjyshja,tutje i thotë moj e uruar,
Se nga prushi ke për t'u përvëluar,
S'e ndien që po bëhesh e shkrumbëzuar,
Flaka s'të pyet,asgjë s'lë pa harruar,
Prandaj largohu shpejt pa u penduar,
Se prushi po kërcet, si shpirti i bekuar.
U tremba,e vogël isha ,e frikësuar,
Fillova Pepsina t'i bërtisja si e hutuar,
Se mos më kishte kuptuar?!,
Por gjyshja, ujë seç i hodhi ,e fluturuar,
Nga zjarri , qimet e arta, për t'ia shpëtuar,
Pepsinën e pupzhitur gjithnje e kam menduar.
Motrës sime !
Shumë pranvera u çelën,
Njëzetepesë vjet kaluan,
Herët një ditë vjeshte
Papritmas, vellon veshe.
Nuse, para kohe u largove,
Me kurora luleshqerre u zbukurove,
Befas seç u trashëgove
Pajë, vetëm lotë more.
Pa krushq e pa dhëndër,
Tek ai sokak u përcolle,
E zezë mbeti,ditë e tradhëtuar,
Vetëm engjëj pas asaj porte,
Ke për të takuar!
Shtator -2000/ New York
| Marjeta Ismailati ka lindur në Tepelenë. Vazhdon studimet për
Madical Assistant në Bramsonort College .Është bashkëautore e
antologjisë poetike "Itaka e fjalës''. Jeton në New York . Pranvera
Manushaqet çelën, zogjtë cicërojnë,
Ujë i ftohtë si kristal , në zhavor rrjedh pa pushim,
Edhe qëngji me gëzim , kërcen e blegërin.
Bleta shëtit lule më lule me nxitim.
Bari gjelbëron , gjithandej në hapësirë,
Ç'do pemë sythin e nxjerr me dëshirë,
Na duket si një sofër përrallore,
Mirëseardhjen ta shtron me lulebore.
Shikon milingonat në çdo verë punojnë,
Në kryet e tyre ushqim ngarkojnë,
Me gëzim e dashuri ndalesh dhe i vështron,
Mundohesh t'i ngacmosh, por s'mundesh ti ndalosh.
Ky varg i pafund është një ushtri ëngjëllore,
Ato duken nga lëvizjet e tyre, që janë punëtore,
Se gjithëmon kthehen të gëzuara me fitore,
E gjithë kjo babiloni , jeton paqen hyjnore.
Lulet
Çelin lulet kudo përmbi lëndinë,
Dhe bletët vinë pa prishur qetesinë,
Ri dhe i vështroj me turfullimë,
Se kjo punë për to s'do ketë mbarim.
Koha gjithmonë ështe në lëvizje, stina mbaron,
Lulet thahen, dekori natyror ndryshon,
Një fllad i lehtë, shiu i butë petalet i nurëzon,
Bien mbi lëndinë, që vitin tjetër pësëri të vinë.
Marr një manushaqe , në dorë e luaj,
Në breg të lumit, petalet për t'ia rrëzuar.
Ikin shpejt e shpejt,një e nga një, pa u kuptuar,
Tjetrës me kaq ngut i bën shenjë, se ka për t'u flijuar.
|