Miresevini ne ALBPOEM.COM

Shtegtari

Ndue Ukaj

I mbledhur kruspull, njeriu i kohës sime
Si guaskë e qitur baltës së zezë,
Bredh në kërkim të kohës.
Të cilën s’e njeh askush, e as ai.

I përhumbur, me mitin e rikthimit që i vlon në kokë,
Përshkon botën rreth e qark,
S’ është Odise, nuk ka Itakë që e kërkon.
E di se Penelopa dënesët n’shtrat e dashuruar si kurrë më parë.

Çdo mugëtire, kur qetësia e kafshon.
I patrembur me kokën e mbushur pasione.
E grushtat përplot kujtime që i vlojnë si ujë n’zjarr
Ai bredh meridianëve t’ rruzullimit
Pa harta e kufij, pa emër e kohë
Si zog lajmëtar, shtegtari
Rrapëllin nëpër kohë, lexon e rilexon.
E mashtron vetën pafundësisht
Duke i numëruar shekujt nëpër gishtërinj.
Pastaj kalon detin e kuq n’ këmbë.
Atje nuk është më Nazareti,
As Toka e Premtuar. Trishtohet!
Është një kala e mbushur me mite vdekëtare.
I zhgënjyer.
I ngrati, kthehet vrap nëpër detin e ngrirë.


Dallgët e kohës...
Hemingway-ane


Është një det i trazuar
Dhe një plak që peshkon pa nda
Me anijen e kohës së amshuar.
Brigjet i kërkon pa pra.

Një re e zezë e përcjell me hapa të harlisur
Peshkun e jetës detit të dalldisur.

Është një det i trazuar dhe shumë çudira ka
Ka dhe një plakë që peshkon pa nda
Dhe një vajzë të dashuruar
Që peshkun e artë n’dorë dëshiron ta ka.

Dhe ky det i trazuar
Asnjëherë s’ ka qetësi
Lufton fytas me jetën
Një anije e sulmuar
Nga shumë stuhi.

Në thellësi të mistershme detit në stuhi
Një peshkaqen i uritur kërcënon pa pra.
Ndërsa një anije e prishur sfidon pa nda.

Dimri i acartë e ngrinë detin gurë
Dhe furtuna rritet nuk pushon kurrë.

Plaku i harlisur s’e sheh më kohën rreth tij.
Klith ankthshëm dhe numëron vitet nëpër gishtërinj
Është natë e zezë deti s’ka qetësi.

I dremitur nga peshkimi ndalet e mendon
Është fundi i jetës, tani një gjë e kupton
S’ kishte lindur për të qenë peshkatar njerëzish.
As shkëmb për ndërtim.
Mirëpo dhembshurinë për jetën e kthehu në lundrim.

Janë ditë të ftohta akulli të trishton
Brigjet janë të largëta s’ka dallgë që e shpëton.
Anija e kohës e sfiduar lundron.

Ajo tundet si era me plakun e topitur.
Derisa dielli t’bjerë mbi det
E vajza të kap peshkun, tej mase e uritur.
Akuarium i kujtimeve i asht ba hije
Gërmadhë e zemrës së mallëngjyer.
Një strehë e madhe dhembshurie.
Numëron edhe njëherë vitet e jetës.
Në ëndërr asnjë engjëll s’i lajmërohet.
Është i vonuar shumë.
Kthimi në atdheun e pasioneve është më i largët
Se kujtimi për ditën e nisjes në shtegtimin e pafund!

Mugëtira ikën, ikën edhe koha.
Ai vrap ec duke ndjekur yllin e rikthimit.
I cili shuhet bashkë me yllin që e përpijnë ca re të zeza.
Dhe zbulimin e ëndrrës që kundërmon keq
Diku ku tani s’e di ku?
Shtegtari, një korb i kohës,
Që vajton pa pushim në kërkim të vetvetes.

Si vjeshta përkundet para gjumit dimëror.

HARRIMI

Fjalët i mat me milimetra

Nëpër dorë mëkatarësh dergjet poezia

Mos më qorto shpirti im,

Të kam lodhur me metafora të pakuptimta

Me këto vargje kohësh të zymta

Fjala e lidhur me harrimin e pistë

Të zhbërjes së rrënjës

Që i mbijnë fletët sikur pemë vjeshte

Për t’u mbyllur në harrim dimëror

Nëpër vetmi të moshuara

Hapi im sa qielli

Çative me dëborë

E tremb harrimin

Më kot i këndojmë këngës së moçme të këngëve të lashta

Më kotë heronjtë e çartur tkurren vargut modern

Dhe kotsëkoti i vë kuptim vargut

Thellësia është e tretur pa i kuptuar esencat

Në harrim dimëror që t’i mbin dhëmbët

Baladat legjendat mitet

Shpirtëzimi i zanës

Murosja e nuses përplot butësi,

Me njërin gji jashtë vetëm për dashuri

Librat e rrënjës organike janë çekuilibruar

S’mund të përdorë barkun e Kalit të Trojës

Për t’i ikë karvanit të zhbërjes

Fati i Formulës së Pagëzimit lëngon keq

Në tokën e tkurrur çdo pranverë

Rruga nëpër Ferr është më e shkurtë

Se trishtimi prej harrimi

KUPTIMI

Tek e fundit çfarë kuptimi ka arti shpirti im

Mes gishtave të mi përvijohet shikimi yt

Dhe kalendari i grishur ku Kulla e Babelit u thye keq

Si të deshifrohen të pathënat, të pashkruarat,

E të kuptohen absurdet si lule të ujitura

Trazohet arena e mendimeve të bukura

Mëkatarë e papenduar ngarendin pas Përmendoreve Lavdie,

Ditë e natë çirren pa fije turpi nën hijen e hijes së dhembjes

Që gulçon tmerrshëm

Këlshedra prej detit gulçon

Ne puthemi pa e ditë efektin e puthjes

E duhemi pa i ditë pasojat

Më ç’paftyrësi ecet rrugës së djallit, Zot im

Me lëkurë të gjarprit veshur për të hijeshuar trupin,

Dikush thumbon e dikush thumbohet

Karikaturat e vdekjes të përdhosin trutë

Ndërkaq misteri i pafund rëndon:

Një mollë e kafshuar natën mbin dhëmbët e prishur

Dita nuk fsheh gjurmët e mëkatit të zi

Dhe ekzistencën e konceptit të humbjes

Gjarpri s’dihet në cilën ditë të krijimit u zvarrit në Eden

As për misionin e tij nuk mësuam asnjëherë

E masë kohën me shikimin prej zogu

Atë ditë kur dielli rrëshqiste drejt perëndimit

Një korb parakaloi para syve tanë

E tokës iu zu fryma nga inati

Si s’u bë që ta kthej diellin

Aty ku puthi shikimin tonë përsëpari

Dhe rrugën deri në Kodër ta kaloja me pupla

Atë ditë kur shikimi im u tret

Toka  dridhej nga të ftohtit

Dielli u dha si femër mëkatare pas Bjeshkëve të Nemuna

Hapi i vogël për ta ndalë ishte pa përmbajtje

Shikimi im u mbyt krejt…