NOSTALGJI
SHTËPIA
Shtëpia nuk desh të më priste,
Derën e ndryshkur nuk desh të më hapi.
Dhe dyshemeja zu të kërciste
Sikur hajduti hidhte hapin.
Nga mur'i çarë bulk'i thinjur
M'i tundi rreptë dy mustaqet.
Pasqyr' e vjetër,e ciflosur
Më puthi ftohtë në dy faqet.
Levenx'e kuqe me xhami
U ndez si prushi i dremitur,
Boroja zgjati një shami
Ku lot'i vjetër ishte mpiksur.
E fshiva lotin tim të ri
Dhe psherëtimën e mbështolla
Dhe heshta unë si qiri
Që digjet heshtur para ikonës.
ZJARRI VATRËS
Më foli zjarri megadalë
Me gjuhë flakësh edhe tymi
Dhe m'i përktheu ato fjalë
Grukshkallisuri gjymi.
Dhe pastërma zjarri më poqi
Nga mish' i ftujës së qëmotshme.
Pa më mbështolli me rrathët buti
Ku ver' e vjetër ëndërronte.
Tymi i hidhur m' u duk i ëmbël
Si Odiseut,endacakut.
M' i ledhatoi flokët në tëmbëlth
Siren' e fshehur pas oxhakut.
Sirena gjyshe,gjyshk'e shtrenjtë,
Që nga mërgimi mua më thirri,
Edhe në djepin e legjendës
Mua të thinjurin më nanurisi.
ALBUMI
E fhsiva pluhurin me pëllëmbë,
Pluhurin e artë të kujtimeve.
S'pandeva kaqe të më dhembë
Muskul i thinjur i zemrës sime.
Rini e bukur më buzëqeshi
Me syt'e saj ëndërrimtarë.
Dhe zemra ime një çast heshti
Ta ndjente vetë frymëmarrjen.
Të mbushej gjoksi im me flladin
Që thinjët lehtë m'i përkëdheli,
M'i numëroi thinjat e ballit
Dhe ves'e ndritur në to mbeti.
Pëllëmbën time nuk e ngre,
S'dua ta fshij vlagën e saj.
E mbyll albumin.Më një anë e le.
Dua të qesh edhe të qaj.
Dua të qaj edhe të qesh,
Në pyll kujtimesh unë të humb,
Dhe pleqërisë që më përqesh,
T'ia hap si zemrën këtë album.
Harron plakushka grindavece,
Siç e harron mbrëmja agimin,
Se ata yj që natën feksin,
N'atë mëngjes kanë burimin.
NOSTALGJI
Ka rrënjë fija e barit.
Ka rrënjë gonxhja e lules.
Ka rrënjë lisi dhe selvia.
Unë kam rrënjët e kujtimeve të mia.
E di saksinë ku mbiu fara e tyre
(Një vazo shkëmbi nga rrufeja thyer).
Dheun dhe plehun aq të shëndetshëm
(Hir'i stërgjyshve të mi të ndershëm).
Kroin dhe ujin që u ka rrjedhur
(Djersa e prindërve që është derdhur)...
Fotosinteza është e imja.
Dhe klorofili.Edhe limfa.
Dhe ato gjethe që bëjnë hije
Nga fëminia tek pleqëria.
BALADË MËRGIMI
VAJTJE-ARDHJE
E sfilitshme rruga vajtje-ardhje.
Herë n'ëndërr.Herë me aeroplan.
Shteg malor.Autostrad'e madhe.
Shtegëtim që pezull po më mban.
Herë shijoj ujin në një krua,
Shurupuq' i gurtë me lëmashk.
Herë një kanaçe mbaj në duar.
Çudi! Cola s'më pëlqen aspak.
Qengj' i urtë,thonë,pi dy nëna,
Por s'pi kurrë dot dy dashuri.
Qenkam i dënuar,ësht'e thënë,
Që të mbaj këtë mëkat në gji.
ADN-ja IME
Flokët m'u thinjë dhe m'u zbardhë
Këtu ku ngjyr'e bardhë është kaq e bardhë.
Këtu ku dhe arinjtë mblidhen,struken,
M'u shtrinë rrudhat dhe huqet m'u zbutën.
Një horizont të ri këtu lexova
Dhe yj të rinj dhe ëndrra plot zbulova.
Por veten shpesh e pyes:çfarë më thua?
Mos,vallë,horoskopi m'u ndryshua?
Shqiponja është shenja im'e vjetër,
Mos yjtë m'u zhvendosën dhe jam tjetër?
Më qesh ajo me syt'e zes të nënës,
Asgjë nuk ta ndërron,bir,ADN-në.
Një grimzë nëpër gjakun tënd kam lënë
Nga shkëmbi ku fëmijë të kam zënë.
Një grimzë që as zhduket dhe as vritet
Veç zemrën tëde bën të perpelitet.
ËNDËRR-ZHGJËNDËRR
Ëndërr-zhgjëndërr!
Zot,ç'është kështu!
Gjetkë djepi.Gjetkë varri ynë.
Nuk e gjykoj veten dhe as Ty.
Erërat i bëre që të fryjnë.
Pë ne bëre ferr edhe parajsë
Që të zgjedhim vetë ç'na pëlqen.
Globin na e dhe të rrumbullaktë,
Rrotull porsi ëdrrat tona vjen.
E stolisëm ne me meridianë,
Paralelet ia qarkuam qark.
Të dritares hekurat dot s'mbajnë
Këtë shpirtin tonë bredharak.
Zhgjëndrra s'mund të bëhet kurrë ëndërr.
Erërat e shekullit e fryjnë.
Do të bëhet,Zot,siç e ke thënë:
Gjetkë varri.Gjetkë djepi ynë.
Nëntor,2009
MONOLOGU I AJZBERGUT
(Poezi)
MONOLOGU I AJZBERGUT
Jam biri arakat i Arktikut
Hakmarrja e kaltër më yshtën.
S'jua mbyta unë Titanikun,
Krenaria juaj e mbyti.
Jam loti i ngrirë i Qiellit
Kur Birin e Tij kryqëzuat.
Jam një copë e vdekur Dielli,
Të pangopurit ju e kafshuat.
Nuk po vij drejt jush të hakmerrem,
Zemërmin kam mbytur thellë.
Dhe në qoftë se unë tretem,
Mospërfillja juaj më tretën.
S'do t'ju mbytë gjaku i kaltër,
Gjaku im si gjak pulëbardhe,
Do t'ju mbytë lakmia e prapë,
Verbëria juaj e madhe.
VOGËLSIRAT
Stuhi,rrebeshe do të vijnë!
Shtypi ngado thërret.
Askush s'ma çmon në gjoks stuhinë
E ndjenjave rrëmet.
Po shkrijnë akujt!Do mbytet bota!
Po çirren sot gazetat.
Askush nuk sheh si rrjedhin lotët
E dhimbjes që mbyt zemrat.
Po grinden shtetet rrotull globit,
Përplasen shpatat politike.
Askush s'e qan hallin e robit,
Jetën e tij që çdo çast fiket.
Veç katastrofat e mëdha,
Vetëm stihitë na alarmojnë,
Për "vogëlsirat" që jeta ka
Të mjerët ne,harrojmë.
MAGJI E SHENJTE
Ka pasur,valle,perendi
Te udhes edhe te shtegtimit.
Dhe,ne ka pasur nuk e di,
Njoh vetem kultn'e adhurimit.
Pa nisur udhen,ne ne heshtje
Nje lutje themi me siklet.
Dhe zemra lehte ne rrenqethet
Per cfare leme e c'na pret.
Gjarper i shtigjeve na ndjek
Si nje mallkim apo urim;
Shputen e kembes na e djeg
Prush'i nje endrre plot shkelqim.
Prush permbi toke.Prush ne qiell.
Te gjitha duam t'i shetitim.
Nje zot,patjeter,ne na ndjell,
Magji e shenjte e shtegtimit.
* * *
Ne jemi shtegtare te perjetshem
Dhe dielli edhe hena keshtu jane.
Ne ditet i gelltitim kaqe etshem
Sikur ato te ishin nje banane.
Majmune s'jemi e majmune behemi,
Kercejme,kacaviremi ne jete.
Ne vetes sone me shume i trembemi
Se sa armikut me te eger.
Dhe thinjemi e zbardhemi si rete
Nga vetetimat tona te mendimeve.
Dhe mbetet psheretima jone vetem
Si ne Sahare kenga e burimeve.
Dhe dheu i thermuar na mbulon,
Sic e mbulon oazin dun'e verdhe.
Karvani pa mbarim mbi ne kalon
I egersirave edhe deve njerez.
VJESHTË KANADEZE
Po zhvishen drurët a zhvishet jeta!
Bien mendimet e konsumuara.
Presin në heshtje që nga retë
Dushi i bardhë të bjerë shtruar.
Era e vjeshtës fshikullon njerëzit,
Gjethet e gjalla të kontinenteve
Që i rrëmbeu stuhi e detit
Edhe i solli në këto vende.
Gjethet e pjekura t'eukaliptit,
Gjethet e ngrira të bejrozës,
Gjethet e verdha të orizit
Dhe të gështenjës,dhe të mimozës...
Kopshtet e Botës era i zhveshi
(I globalizmit i serte shiu!)
Dhe i përcolli këtu t'u veshë
Gëzofn'e bardhë të ariut.
Gëzofn'e butë të një nëne
Që birëson bijtë e botës
Dhe u mëkon qumësht të ëndrrës
Për kopshtn'e ardhmë të kësaj Bote.