Përtej Oqeanit
Me erën e shkalluar, shëtis nëpër natë. Mbi dallgët e oqeanit yje të dashuruar; ndjehem e lumturuar. Shikimet shkëmbejmë me dallget që lodrojnë mbi valë. Era, si gjysmëbota midis gjethesh me palmat e jetës, luan. Me zemrën e dallgëve, rënkon e shkallon, duke kërkuar këngët e zogjve, në pikëzat e ujit ëmbël cicëron. Këtu, buzë oqeanit ishujt e virgjër të shpirtin tim i kthen në lot të trëndafiltë.... * Në Sant Croix.
E pashë kaq pranë diellin të lindë në agim, tek puthte Ishujt e Virgjër, krejt të virgjër, që Kristofor Kolombi i pagëzoi me emër të brishtë. Me ledhatimin e rrezeve të tij, hapa sytë dhe përpiva gjithë mrekullitë... Në ballkonin tim një tavolinë me lule pret të vijnë miqtë. Ata janë larg, shumë larg e dot s’mund të vijnë... Prej andej sjellin puhizën e agimit. E vetme në ballkon përsias Vetëm me erën mikeshë që më ledhaton gjithandej e diç më pëshpërit në vesh. Dy dashnorë nëpër dallgë më shohin me zili. Më ftojnë pranë tyre të ri; oqeani e dielli...
* (Vendi kur për herë të pare shkeli K.Kolombi më 1493, kur zbuloi Amerikën) Bisedë me diellin
-Mos mu largo- më foli, se unë të ndjek ngado. Sharmin tënd e shijoj vetëm unë Nuk bëhem xheloz dallgët e oqeanit kur përqafon. Unë do të ledhatoj përsëri, E përsëri do të dal veç për ty se e di: Dashnor besnik më ke përjetë. mërzitesh kur s’më sheh ndonjë ditë kur retë plot zili me dalin ne prite... Eja më shtrëngo Nuk iki pa të puthur dhe një çikë Mos u turpëro Tek ty, janë në gjumë të gjithë... MËNGJEZET E SYVE TË PASTËR
Lëkundem në djep të mendimit Si një varkë e çarë në udhëtime Që nuk e lënë të mbytet Mëngjeset e syve të pastër Perëndimet e purpurta të buzëqeshjeve Tek çelin pareshtur prekur nga qerpiku rënë
Mëngjeset e syve të mi janë qiellit pa re Si në Parajsën e dëshiruar ndër vite Prej atje bien të errëta lotët e dhimbjes E sytë e mi mbajnë rreze të ylberta Për t’ja dhuruar zemrës Pasqyra e syve
Thonë sytë që kanë dritë Dritën e shpirtit pasqyrojnë Ndjenjën kanë si orbitë Kur aq bukur xixëllojnë
Pasqyra e syve kurdoherë Më ka bërë që të hetoj Në qelizë e venë të futem Zemrën si rreh të shikoj
|
Kozeta Zavalani, Diplomuar në Fakultetin Ekonomik, Universiteti i Tiranës më 1981 dhe në 1984 specializuar për gazetari. Ka dhënë lajmet në RTSH e ka kryer një sërë kualifikimesh pasuniversitare si: “Mbi menaxhimin e kohës” nga Vrije University, në Amsterdam të Holandës, “Burimet njerëzore dhe lidershipi” nga Instituti ISIDA në Palermo të Italisë, ku është laureuar me titullin: “Dr”, CIPE ne Washington D.C. etj. Eshtë kryeredaktore e revistës “Stina për ndryshim” organ i “Familja dhe Media – Fuqia për Ndryshim” një shoqatë që ka themeluar, për të ndikuar në forcimin e pozicionit të familjes, nën parullën “Një familje e shëndetshme për një shoqëri të shëndetshme”. Nga Konferencat Ndërkombëtare ka marrë frymëzim për librat “Gra që më kanë frymëzuar” dhe “Gjysmëbota.
Është zgjedhur ”Ambasadore për Paqen” e "Connect Us Communications Canada" në edicionin e vitit 2007 ka shpallur Kozetën; “Women of the World - 2007”.
Këngën lag me lot
Tani, në buzët e tua nuk ka më asgjë, asgjë me musht. Ndoshta thërrime kanë mbetur nga shkoqitja e zemrës!? Magjia lumturore që na mbështolli bashkë Kacavirret në zemrat tona si një gjethe e verdhë, që pret të këputet në vjeshtë. Ndaj iki larg e rrokullisem kot, çmendem pas yjeve e hënës me to, këngën e shpirtit lag me lot... Jam zëri i së nesërmes
Në mesnatë braktisa gjumin Hapa dritën dhe lexova ëndrrën
Të nesërmen, mbi parvaz gjethja rrëzuar Shikoj shelgun bardhë lotuar
Brenda vetes drita lindur Drejt të nesërmes për tu rritur
Është një farë mbjell në djep Që po rrit pemën e vet
Nëse jam sot luleçelur Në k’të shekull paskam shkelur
Zëri im po ngjitet n’shkëmbë Herë i lehtë dhe herë i rëndë
Zogjtë që ulen përmbi sup Zë më japim të pafund…. Gjysmëbotës
Ju mblodha një nga një Si një buqetë lulesh në arë Si një polumbar Që midis guackave të detit Nxjerr margaritarë... Margaritarë jeni ju; Afërdita, Flutura, Margarita... që në Gjysmëbotën ju bëra buqetë T’ju prek përjetë Të shtrenjtat e mia, Si kallëza gruri në arë Secila një varg Si vetë poezia. Mamasë Anika
Atë natë prush me yje, Vonoi ”Anek” lundrimin nga Pireu Ndaj nuk sosa dot, Ndonëse më penguan, E s’bëra prapakthehu..! Shpejtoni, ju lutem, u thashë, Shpejtoni...! Me sytë nga dera, Ajo mua më pret. Mërguar e malluar, në ishullin e lashtë me emrin Kretë, ku përqafuar me diellin e detin, Kazanzaqi përjetësisht fle. Ah, moj mama! Nëpër vapë fillimgushti me dhimbje ngarkuar, dhe mallin që digjte diellin çava udhën e Pindit si dikur mes drerëve kalonin veç komitë, Erdha...erdha atë ditë Me erën e ndarjes Të të lagia buzën, Të të puthja sytë...!
|