Miresevini ne ALBPOEM.COM

Leon.Z. Lekaj

.

          

 PAS NJE MUNGESE

Pëshpëritën pemët e reja:

-Po vjen një i panjohur.

Thanë fëmijët që luanin rrugës:

-Po vjen një i panjohur.

I tha një gjimnaziste shoqes:

-Po vjen një i panjohur.

E syte te gjithe i kthenin nga une

...veç rrugica e vjetër heshtte.

Siç dukej mendonte.

Të ma falte mungesën...?

Apo të më qortonte?!

EKLIPS

Jetoj nën eklipsin e plotë

Të ndjenjës

Prej shekujsh.

Bashkëmoshatar i Adamit

dhe Evës

NË ROZAFË

Atje...

Njerëzit i shmangen legjendës

Si një tangjente gjeometrike

Që nuk shkon dot më larg

se rrethi

... Në rrasht, asht e frymëmarrje

piklon një lot

metamorfozë gjiri.

Kahe zhgënjyese vektorësh

Ngulur në kujtesë mijëvjeçarësh

Prej murimit tënd

Shkelje bese

Ndëshkuar në kështjellë

Si tempull turpi

 Rozafë

Leon Lekaj u lind në vitin 1955 në qytetin e Shkodrës. Në 1974 mbaron Liceun artistik për Muzikë, në Tiranë, profesion të cilit nuk arrin t’i gëzohet gjatë. I ati i tij, anëtar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve të Shqipërisë që prej themelimit të saj, arrestohet dhe dënohet politikisht. Deri në vitin 1991, vit që përkon me rikthimin e tij në vendlindje detyrohet të bëjë punë të rënda fizike. Në Shkodër kryen fakultetin e Gjuhë-Letërsisë në universitetin “L. Gurakuqi“ dhe me diplomimin e tij lë atdheun për të emigruar në kryeqytetin helen, ku familjarisht vazhdon të jetojë edhe sot. Është autori i romanit “Shpirt i Braktisur”, dhe ka për botim monografinë “Një artist nën pentagrame të kryqëzuara” . Është fitues i çmimit të dytë “Kadmus” për ese në vitin 2007. Cikli që po iu paraqesim është i pari i këtij lloji për autorin dhe është shkëputur nga vëllimi poetik që Leon Lekaj ka në proces.

N D A R J E

U thyern vegimet e takimeve te para

Ku humbnim deri në shpërbërje

Si dy kristale bore në ajër.

Tani shoh vetëm shpinën e ikjes

Dhe vështrimin tim të vjedhur

Produkt fluid pendese

Për fjalët e pathëna.

Do të ikim në kahe të kundërt

Si vektorë të zemëruar

Në rendje drejt të tjerëve.

Ti, nuk e di se si

Unë, me imazhin tënd të brishtë

Thyer puthjeve të ftohta.

Atje ku ndarja,

magjistricë ngjarjesh tragjike

        pret LAMTUMIRËN.

KONTAKT DHIMBJEJE

U tkurr muzgu si çelës soli

Hapësira,

pentagram vijash të tejdukshme

mbarsur me tinguj dhimbjeje.

Autoritet i huazuar prej Karuzos

Improvizon skena udhëkryqesh

Dhe pret duartrokitje monedhash

Kontakti me tingujt e tij

Më shumë se një akord

        Në mi settima...

Pianoja

(Per diten kur moren pianon mbas arrestimit te tim ati)

...Nuk klithi
Kur duar hamejsh
e ngriten.
Vec tingujt, si fjolla te tejdukshme
peshtjelluan ajrin
te cuditur
prej marrezise njerezore.

S'e kishte te lehte
te pershtatej me zbritjen
nen pikellimin e syve qe ndiqnin
ikjen e heshtur pa kthim.

Nje tel dicka tha per padrejtesine
me ze te forte
tendosi muskujt e zemerimit
ne shenje proteste
dhe u veteflijua.. .

Vetem atehere pianoja klithi,
pervajshem,
me tingull si fillim i nje requiemi.
E me la kujtim nje cope shkalle te thyer
qe ta shihja cdo dite
kur ajo te me mungonte.